Anbiyo surasi — Oyat 97

Kalimalarning ma'nolari:

• Shoxisa — ko‘z qovoqlari ochilib, qotib qolgan, miltillamaydigan holatda bo‘lmoq.
• Voy — halokat va azobni chaqirish so‘zi.
• G‘aflat — beparvolik, loqaydlik, esdan chiqarish.

Tafsir:

Qiyomat va’dasi — haq va’da — yaqinlashib qoldi. O‘shanda, Yajuj va Majuj to‘g‘onining ochilishi va ularning yurt bo‘ylab tez yoyilishi bilan Qiyomat alomatlari yuzaga chiqadi. Qiyomatning dahshatlari namoyon bo‘lgach, kofirlarning ko‘zlari qo‘rquvdan shu qadar ochilib qoladiki, ular miltillamaydi ham, yumilmaydi ham. Qo‘rquv va hayrat ularni butunlay chulg‘ab oladi. Shu holatda ular o‘zlariga qarab: “Voy bo‘lsinkim, bizga! Biz bu ulug‘ kunga beparvo qaragan edik, unga tayyorgarlik ko‘rmagan edik. Biz o‘zimizga zulm qildik — Allohning birligini inkor etib, Unga shirk keltirish va gunohlar qilish orqali o‘z jonimizga jabr qildik”, — deydilar. Ular endi pushaymon bo‘lishadi, ammo pushaymonlik ularga foyda bermaydi, chunki imtihon tugagan, hisob-kitob vaqti kelgan.

Foydalar:

• Qiyomat kuni haq ekanligi va uning yaqinligi mo‘minlarni doimo ibodat va toatga undaydi, ularni gunohlardan saqlaydi.
• Kofirlarning o‘sha kundagi holati — qo‘rquv, vahima va pushaymonlik — insonni hushyor bo‘lishga, bu dunyoda Allohga itoat etishga chorlaydi.
• G‘aflat va beparvolik insonning eng katta dushmanidir; mo‘min kishi doimo o‘zini hisobga tortib, oxirat uchun amal qilishi lozim.
• Zulm — o‘z joniga qasd qilishdir; kufr va gunohlar insonning o‘ziga zulm ekanini anglash, uni to‘g‘ri yo‘lga qaytaradi.
• Ushbu oyat mo‘minlarga Qiyomat kuni azobidan qo‘rqib, tavba qilish va solih amallarni ko‘paytirishga undaydi, ularni jannat va Allohning rahmatiga umid qilishga chorlaydi.