Surah Al-Anbiya — Aya 97

Ma’anonin Kalmomin Ayar:

• الْوَعْدُ الْحَقُّ: Alƙawarin gaskiya, wato tashin kiyama.
• شَاخِصَةٌ: Idanu a buɗe suke, ba su ƙyafcewa (ba su rufewa), saboda tsananin tsoro.
• يَا وَيْلَنَا: Kalmomin neman halaka da nadama.

Fassarar Ayar:

Lokacin da za a buɗe katangar Yajuju da Majuju, su fito su bazu a duniya da sauri, sai tashin kiyama ta kusanto, kuma tsananin ta bayyana. A wannan lokacin, idanun waɗanda suka kafirta za su kasance a buɗe, ba su rufewa, saboda tsananin abin da suke gani na tsoro da firgita. Za su ce da nadama da baƙin ciki: "Ya halakarmu! Lalle ne mun kasance a cikin sakaci da shagala a duniya, ba mu yi shiri ba don wannan babban rana. Ba wai kawai mun shagala ba, amma mun kasance masu zalunci ga kanmu, domin mun kafirta ga Allah kuma muka sanya ibada a wurin da bai dace ba."

Darussa da Fa’idodin Ayar:

1. Tashin kiyama gaskiya ce wadda ba shakka za ta auku, kuma tana kusa, don haka ya kamata mutum ya yi shiri don ita kafin ta zo.
2. Sakaci da mantuwa da shagala da abin duniya na daga cikin manyan abubuwan da suka janyo wa mutum halaka a lahira.
3. Zalunci shi ne sanya abu a wurin da bai dace ba, kuma mafi girman zalunci shi ne kafirci da shirka da Allah.
4. Nadama a ranar kiyama ba za ta amfana ba, don haka ya kamata mutum ya tuba a duniya kafin mutuwa.
5. Ayar tana gargadinmu mu guji halin waɗannan kafirai, mu kasance masu shiri da aiki nagari don saduwa da Allah da lumana.