سوره انبیا — آیه 97

معانی کلمات:

• شَاخِصَةٌ: خیره مانده و بازمانده (چشمها از شدت وحشت، بدون پلک زدن باز مانده است).
• الْوَعْدُ الْحَقُ: روز قیامت که وعدهی حتمی خداوند است.
• یَا وَیْلَنَا: افسوس و دریغ بر ما، یا هلاکت ما.

تفسیر آیه:

هنگامی که یأجوج و مأجوج از سد خود رها شوند و به سرعت از هر بلندی و تپهای سرازیر گردند و در زمین پراکنده شوند، روز قیامت نزدیک میشود و هول و وحشت آن آشکار میگردد. در آن هنگام، چشمان کافران از شدت ترس و دهشت، خیره و باز مانده و پلکهایشان از حرکت باز میایستد. آنان با حسرت و ندامت فریاد برمیآورند: «ای وای بر ما! ما در دنیا غافل و بیخبر از این روز بزرگ بودیم و برای آن آماده نشدیم؛ بلکه ما ستمکار بودیم، زیرا عبادت را در جای خود قرار ندادیم و به جای پرستش خدای یگانه، به شرک و گناه روی آوردیم و به خود و دیگران ستم روا داشتیم.»

فواید و پیامهای آیه:

• غفلت از روز قیامت و عدم آمادگی برای آن، بزرگترین زیان انسان است و در آن روز، پشیمانی سودی ندارد.
• کفر و شرک، ستمی بزرگ به خود و جامعه است؛ زیرا انسان با ناسپاسی از نعمت هدایت، خود را از رحمت الهی محروم میسازد.
• ایمان به قیامت و محاسبهی اعمال، انسان را به تقوا و عمل صالح دعوت میکند و او را از غفلت و سرگرمی به دنیای فانی بازمیدارد.
• قرآن کریم با هشدارهای خود، پرده از عواقب شوم کفر و گناه برمیدارد تا انسانها پیش از فرا رسیدن آن روز، بهسوی توبه و اصلاح خویش بشتابند و از رحمت بیپایان خداوند بهرهمند گردند.