Сураи Аль-Муминун — Оят 111

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• جَزَيْتُهُمُ — подош додам ба онҳо, мукофот кардам онҳоро.
• صَبَرُوا — сабр карданд, тоқат карданд.
• الْفَائِزُونَ — комёбон, барандагон, онҳое ки ба мурод ва мақсади худ расиданд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар рӯзи қиёмат мефармояд, ки Ман ин гурӯҳи бандагони муъминро ба хотири сабре, ки дар дунё карданд, подоши некӯ додам. Онҳо бар тоъат ва ибодати Аллоҳ сабр карданд ва бар озорҳо ва ранҷу азобе, ки аз ҷониби кофирон ва мухолифон ба онҳо мерасид, тоқат карданд. Ба ҷазои ин сабр, Аллоҳ ба онҳо биҳиштро ато кард ва онҳо дар он ҷо ба ҳамаи неъматҳои ҷовидона ва ба муроду мақсади худ — ки наҷот ва ризои Аллоҳ аст — расиданд. Онҳо дар он рӯз комёб ва барандагони ҳақиқӣ мебошанд, зеро ба биҳишт дохил шуданд ва аз азоби дӯзах наҷот ёфтанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Сабр дар роҳи тоъати Аллоҳ ва бар озорҳои мардум сабаби ба даст овардани биҳишт ва комёбӣ дар охират мегардад.
• Аллоҳи Таъоло бандагони сабурро дӯст медорад ва подоши онҳоро беҳисоб медиҳад.
• Комёбии ҳақиқӣ дар охират аст, на дар дунё; касе ки дар дунё сабр кунад, дар охират ба муроди худ мерасад.
• Ин оят ба муъминон умед мебахшад, ки ҳарчанд дар дунё азобу машаққат бибинанд, оқибати некӯ ва ҷовидона дар интизори онҳост.
• Сабр ва тоқат дар роҳи имон ва ибодат нишонаи ихлос ва ростқавлӣ аст ва инсонро ба Аллоҳ наздик мегардонад.