Сураи Аль-Муминун — Оят 117

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• يَدْعُ: хондан, дуо кардан; дар ин ҷо маънои парастидан ва ба худо хонданро дорад.
• إِلَٰهًا آخَرَ: худои дигар, маъбуди дигар ғайр аз Аллоҳ.
• بُرْهَانَ: далел, ҳуҷҷат, исботи равшан.
• حِسَابُهُ: ҳисобу китоби ӯ, ҷазои амалаш.
• عِندَ رَبِّهِ: назди Парвардигораш.
• يُفْلِحُ: комёб мешавад, наҷот меёбад, ба мурод мерасад.
• الْكَافِرُونَ: кофирон, онҳое, ки ба Аллоҳ куфр меварзанд.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе, ки дар канори Аллоҳи Ягона маъбуди дигареро ба худоӣ бихонад ва ӯро парастиш кунад, ҳеҷ далеле бар ҳақ будани ин кор надорад. Ин гуна амал ҳамеша беасос аст, зеро ҳеҷ кас наметавонад барои парастиши ғайри Аллоҳ далели дуруст пеш оварад. Чунин шахс ҳисобу китоби амалаш танҳо назди Парвардигори худ аст ва Ӯст, ки ӯро сазовори ҷазо медиҳад. Ҳақиқатан, кофирон на дар дунё ба муроди худ мерасанд ва на дар охират аз азоб наҷот меёбанд. Онҳо ҳеҷ гоҳ комёб намешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки парастиши ғайри Аллоҳ ҳеҷ асосу далеле надорад ва инсон бояд танҳо ба Аллоҳи Ягона ибодат кунад.
• Ҳар амале, ки дар он ширк бошад, назди Аллоҳ ҳисобу китоб дорад ва подоши худро мебинад.
• Кофирон ҳеҷ гоҳ ба комёбӣ ва наҷот намерасанд, пас бояд аз роҳи куфр ва ширк дурӣ ҷуст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳақиқат танҳо Аллоҳ Парвардигор ва Ҳисобкунандаи аъмол аст ва бояд ба Ӯ таваккул кунем.
• Инсон бояд ба ҷои пайравӣ аз гумроҳӣ ба сӯи тавҳид ва ибодати холисона ба Аллоҳ рӯ оварад, то дар дунё ва охират комёб шавад.