Sura Al-Muminun — Werset 38

Znaczenie słów:

• iftarā – wymyślił, zmyślił, skomponował kłamstwo.
• bi-muʾminīn – wierzącymi, uznającymi prawdę.

Tafsir (wyjaśnienie):

Słowa te wypowiadają przywódcy niewiernych z ludu, do którego został posłany prorok – według uczonych jest to lud ʿAd, a prorokiem był Hūd (pokój z nim). Mówią oni o swoim proroku, który wzywał ich do oddawania czci wyłącznie Allahowi i porzucenia bałwochwalstwa: „Ten, który wzywa was do wiary, nie jest niczym więcej niż zwykłym człowiekiem, który zmyślił kłamstwo przeciwko Allahowi, przypisując Mu słowa, których On nie powiedział, i twierdząc, że został posłany jako prorok. My nie wierzymy w to, co mówi, i nie uznajemy go za prawdomównego." W ten sposób odrzucili jego wezwanie, nie opierając się na żadnym dowodzie, lecz jedynie na uporze i pysze. Zaprzeczyli również zmartwychwstaniu, które im obwieszczał, uważając je za niemożliwe. Ich słowa są przykładem typowej postawy ludów, które odrzucały posłańców – oskarżały ich o kłamstwo i czary, nie przedstawiając żadnych argumentów.

Korzyści płynące z wersetu:

• Odrzucenie prawdy przez niewiernych nie wynika z braku dowodów, lecz z uprzedzenia i naśladownictwa przodków – dlatego wierzący powinien trzymać się dowodów, a nie opinii tłumu.
• Werset ukazuje cierpliwość proroków wobec krzywd i oskarżeń – są oni wzorem do naśladowania w wytrwałości w głoszeniu prawdy.
• Oskarżanie ludzi prawdy o kłamstwo jest starą metodą wrogów, lecz Allah obiecuje pomoc swoim posłańcom i zwycięstwo prawdy nad fałszem.
• Wiara nie jest jedynie słowem, ale wymaga uznania sercem i potwierdzenia czynem – niewierni odmówili wiary, ponieważ ich serca były zamknięte na prawdę.
• Werset ostrzega przed towarzyszeniem tym, którzy ośmieszają ludzi wiary, oraz przed uleganiem ich presji – muzułmanin powinien być niezłomny w swoich przekonaniach.