Сураи Аль-Муминун — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «بَشَرَيْنِ»: ду инсони оддӣ, ду фарди башарӣ.

— «مِثْلِنَا»: монанди мо, яъне дорои ҳамон сифатҳои инсонӣ.

— «عَابِدُونَ»: дар ин ҷо ба маънои итоаткунандагон, фармонбардорон ва хордидашудагон аст, на ба маънои парастандагон.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ва қавми ӯ гуфтанд: «Оё мо ба ду инсони оддӣ, ки мисли худи мо ҳастанд, имон биёварем? Ҳол он ки қавми онҳо — яъне банӣ Исроил — ба мо итоаткунанда ва фармонбардор ҳастанд ва дар назди мо хор шудаанд». Онҳо гумон карданд, ки паёмбарӣ бояд мансаб ва мартабаи хоссе дошта бошад, ки онҳоро аз дигар одамон ҷудо кунад. Аз ин рӯ, башар будани Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом)-ро баҳона карда, аз имон овардан ба онҳо рӯй тофтанд. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки онҳо ҳақиқатро на аз рӯи далел, балки аз рӯи кибру ғурур ва бартарихоҳии худ инкор карданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ислом дини ҳақ аст ва паёмбарон инсон буданд, то мардум ба онҳо пайравӣ карда тавонанд ва аз онҳо намуна гиранд.

— Кибр ва худписандӣ метавонад одамро аз пазириши ҳақ боздорад, ҳатто агар далел равшан бошад.

— Ҳамаи одамон дар назди Худо баробаранд; бартарии аслӣ бо тақво ва имон аст, на бо мансаб, сарват ё қавму нажод.

— Қуръон ҳақиқатро бо забони равшан баён мекунад ва сабабҳои инкори инкороёнро ошкор месозад, то инсон аз роҳи онҳо эмин бошад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бо фурӯтанӣ қабул кунем ва аз такаббур ва баҳонаҷӯӣ дурӣ ҷӯем, зеро имон саодати дунёву охиратро таъмин мекунад.