Аль-Муминун сүресі — Аят 47

1. Сөздердің мағынасы:

• أَنُؤْمِنُ — сенеміз бе, мойындаймыз ба?
• لِبَشَرَيْنِ — екі адамға, екі пендеге.
• مِثْلِنَا — бізге ұқсас, біз сияқты.
• وَقَوْمُهُمَا — олардың екеуінің елі, халқы (яғни Бани Исраил).
• عَابِدُونَ — бізге бағынышты, мойынсұнған, құлдай тәуелді.

1. Аяттың тәпсірі:

Перғауын мен оның айналасындағылар Мұса мен Һаронға (ғ.с.) сенуден бас тартып, менмендік танытты. Олар: «Біз өзіміз сияқты екі қарапайым адамға қалай сенеміз? Олардың бізден ешқандай артықшылығы жоқ қой. Ал олардың елі — Бани Исраил — бізге бағынышты, бізге құлдай мойынсұнып, тәуелді болып отыр» деді. Яғни олар пайғамбарлықтың мәнін түсінбей, адам баласынан пайғамбар келуі мүмкін дегенді мойындамады. Олар үшін билік пен дәреже ғана өлшем болды: «Егер олар шынымен пайғамбар болса, бізден жоғары болуы керек еді, ал олардың халқы тіпті бізге тәуелді» деп ойлады. Бұл — иманды дүниелік атақ-дәрежемен өлшейтін, тәкаппарлыққа бой алдырған адамдардың қате пайымдауы. Шындығында, пайғамбарлық — Алланың таңдауы мен хикметіне байланысты, ол байлыққа немесе әлеуметтік мәртебеге қарап берілмейді.

1. Аяттан алынатын ғибраттар:

• Иман — тек ақылмен ғана емес, жүрекпен де қабылданатын нәрсе. Тәкаппарлық пен менмендік адамды тура жолдан адастырады.
• Пайғамбарлар да адам баласынан болған, бірақ олар Алланың таңдаулы құлдары. Олардың адам болуы олардың пайғамбарлығына кедергі емес.
• Адамды басқаларға деген менсінбеушілік, әлеуметтік мәртебеге масаттану иманнан айыратын қасиеттер қатарында.
• Алланың елшілеріне сену — бақыт пен құтылудың жолы. Ал оларды жоққа шығару — адасудың басы.
• Бұл аят бізге иманды қабылдауда кішіпейілдік пен әділ ойлаудың маңыздылығын үйретеді. Ислам — ақиқат діні, ол адамды тәкаппарлықтан арылтып, шынайы бақытқа жетелейді.