Surat Al-Mu'minun — Ayat 47

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• أَنُؤْمِنُ : apa kita padha percaya / ngakoni
• لِبَشَرَيْنِ : marang wong loro (manungsa loro)
• مِثْلِنَا : kang padha karo awake dhewe
• وَقَوْمُهُمَا : lan kaum / bangsane wong loro mau
• عَابِدُونَ : padha ngabdi, manut, lan andhap asor kaya batur

2) Tegesing ayat:

Ing ayat iki, Allah nyritakake pangucape Fir'aun lan para pengikute. Bareng Nabi Musa lan Nabi Harun teka ngajak wong-wong mau supaya percaya marang Allah, wong-wong mau malah mbantah kanthi sombong. Padha ngucap, "Apa kita iki arep padha percaya marang wong loro sing mung manungsa biasa, kang ora beda karo awake dhewe? Ora ana kaluwihan apa-apa kanggo dheweke tinimbang kita. Kajaba maneh, bangsane wong loro mau, yaiku Bani Israil, iku padha manut lan ngabdi marang kita, padha andhap asor kaya batur."

Ukara iki nuduhake kesombongane Fir'aun lan para pengikute. Dheweke rumangsa luwih dhuwur lan ora gelem nampa kebeneran mung amarga kang ngajak iku manungsa biasa, dudu malaikat utawa makhluk kang luwih dhuwur. Dheweke uga ngremehake Bani Israil kang dadi bangsane Nabi Musa lan Nabi Harun, amarga Bani Israil wektu iku dadi kaum kang ditindhes lan dikuwasani dening Fir'aun.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Aja sombong marang kebeneran. Fir'aun lan para pengikute nolak iman amarga rumangsa luwih dhuwur. Iki mulangake marang kita supaya ora nolak kebeneran mung amarga kang ngandhakake iku wong biasa utawa ora misuwur.
• Kebeneran iku ora gumantung marang sapa kang ngandhakake. Nabi Musa lan Nabi Harun iku manungsa biasa, nanging dheweke dadi utusane Allah. Dadi, kang penting dudu sapa kang ngomong, nanging apa kang diomongake iku bener lan saka Allah.
• Allah milih sapa wae kang dikersakake dadi utusane. Ora kudu malaikat utawa makhluk kang ora biasa. Iki nuduhake yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Adil, ora mbedakake manungsa kajaba saka iman lan taqwane.
• Aja ngremehake wong liya. Fir'aun ngremehake Bani Israil amarga dheweke dadi kaum kang ditindhes. Iki mulangake supaya kita ora ngremehake wong liya, amarga kamulyan ing ngarsane Allah iku gumantung marang iman lan taqwa, dudu pangkat, bandha, utawa asal-usul.
• Iman iku butuh andhap asor. Wong kang sombong angel nampa iman. Mulane, supaya bisa nampa kebeneran, kita kudu andhap asor lan gelem ngrungokake.
• Ayat iki ngajak kita mikir. Yen Fir'aun lan para pengikute wae bisa nolak kebeneran kang cetha, mula kita kudu ngati-ati supaya ora tumindak kaya ngono. Kita kudu tansah mbukak ati kanggo nampa kebeneran saka ngendi wae tekane.

Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih ngerti yen Islam iku agama kang ngajak manungsa supaya andhap asor, gelem nampa kebeneran, lan ora sombong. Iki kabeh dadi jalaran supaya kita saya cedhak marang Allah lan saya tresna marang Al-Qur'an.