Surja El-Mu'minun — Ajet 47

Kuptimet e fjalëve:

• “Besharejn” – dy njerëz të zakonshëm.
• “Kavmuhuma” – populli i tyre (bijtë e Izraelit).
• “Abidun” – të nënshtruar, të përulur si robër.

Tefsiri i ajetit:

Pasi Musai dhe Haruni i ftuan Faraonin dhe popullin e tij në besimin në Allahun, ata u përgjigjën me arrogancë dhe mendjemadhësi, duke thënë: “A të besojmë ne dy njerëz të thjeshtë si ne, pa asnjë epërsi mbi ne – as nga pasuria, as nga pozita, as nga prejardhja? Ndërsa populli i tyre, bijtë e Izraelit, janë shërbëtorë tanë, të nënshtruar ndaj nesh dhe nën urdhrat tanë!” Ata e refuzuan besimin jo sepse nuk kishin prova, por sepse e shihnin veten superiorë dhe nuk pranonin të ndiqnin dikë që e konsideronin të barabartë me veten, madje edhe më të ulët në sytë e tyre.

Përfitimet nga kjo ajet:

1. Arroganca dhe mendjemadhësia janë pengesa kryesore për pranimin e së vërtetës – njeriu duhet ta vlerësojë mesazhin, jo statusin e atij që e përcjell.
2. Të varfërit dhe të shtypurit shpesh janë më të prirur drejt besimit, sepse zemrat e tyre janë më të pastra nga krenaria.
3. Fuqia dhe pasuria nuk janë kriter i së vërtetës; Allahu zgjedh për mesazhin e Tij ata që janë më të denjë, edhe nëse duken të thjeshtë para syve të njerëzve.
4. Ky ajet na mëson se nuk duhet t’i nënçmojmë njerëzit për shkak të prejardhjes apo pozitës së tyre shoqërore, sepse nderi i vërtetë është te devotshmëria.