Сураи Аль-Муминун — Оят 95

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «نُرِيَكَ»: нишон додан, намоиш додан ба ту.

— «نَعِدُهُمْ»: ваъда медиҳем ба онҳо.

— «لَقَادِرُونَ»: ҳатман тавоно ҳастем, қодир ҳастем.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки Мо ҳатман тавоно ҳастем, ки ба ту он азоберо нишон диҳем, ки ба ин кофирон ваъда додаем. Ин азоб ҳатман фаромад хоҳад омад ва Мо аз ин кор нотавон нестем. Ҳамон тавре ки Худованд ин ваъдаро амалӣ кард ва азоби душманони худро дар ҷанги Бадр ва ғайра ба Паёмбар (с) нишон дод.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд тавонои мутлақ аст ва ҳеҷ чиз Ӯро нотавон карда наметавонад.

— Ваъдаҳои Худованд ҳатман амалӣ мешаванд, ҳатто агар дертар бошанд ҳам.

— Паёмбар (с) ва мӯъминон бояд сабр кунанд ва ба ваъдаи Худо бовар дошта бошанд, зеро Ӯ ҳатман ғалаба ва адолатро барқарор мекунад.

— Ин оят дилҳоро ором медиҳад ва ба инсон умед мебахшад, ки зулм ҳеҷ гоҳ пойдор намемонад ва ҳақ ғолиб мешавад.

— Қуръон китобест, ки ҳақиқатро возеҳ баён мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.