Сураи Аль-Муминун — Оят 97

1. Маънои калимаҳо:

• أَعُوذُ: паноҳ мебарам, паноҳ меҷӯям, худро дар амони Ту қарор медиҳам.
• هَمَزَاتِ: ҷамъи «ҳамза» — васвасаҳо, неш заданҳо, таҳрику ангезаҳое, ки шайтон дар дили инсон меандозад.
• الشَّيَاطِينِ: ҷамъи «шайтон» — ҳар мавҷуде аз ҷинну инс, ки ба бадӣ ва гумроҳӣ даъват мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки бигӯяд: «Эй Парвардигори ман! Ман ба Ту паноҳ мебарам ва аз Ту ҳифз мехоҳам аз васвасаҳо, неш заданҳо ва ангезаҳои шайтонон, ки одамро ба сӯи ботил, фасод ва дур шудан аз роҳи ҳақ мекашанд. Ҳамчунин ба Ту паноҳ мебарам аз ҳозир шудани онҳо дар ҳар кори ман ва аз он ки дар ҳеҷ амри ман дахолат кунанд».

Ин оят ба банда таълим медиҳад, ки ҳамеша аз шарри шайтон ба Худо паноҳ барад, зеро шайтон доимо кӯшиш мекунад, ки дили инсонро бо васваса ва шубҳа вайрон кунад ва ӯро аз итоати Худо боздорад. Паноҳ бурдан ба Худо сипари муҳими муъмин дар муқобили ин душмани пинҳонӣ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бо зикру дуо ба Худо рӯй орем ва аз шарри шайтон паноҳ бихоҳем.
• Нишон медиҳад, ки шайтон доимо дар камин аст ва бояд ҳушёр бошем ва худро аз васвасаҳои ӯ муҳофизат кунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки танҳо Худо метавонад моро аз шарри шайтон ҳифз кунад ва Ӯст паноҳгоҳи ҳақиқӣ.
• Ислом дини покӣ ва ҳушёрӣ аст; вақте банда ба Худо паноҳ мебарад, дилаш ором мешавад ва аз васвасаҳо озод мегардад.
• Ин оят моро ба сӯи зикри доимӣ ва дуои самимӣ назди Худо ҳидоят мекунад, ки ин роҳи раҳоӣ аз шайтон ва расидан ба ризои Худост.