Сураи Аль-Муминун — Оят 96

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ادْفَعْ: дур кун, рад намо, ҷавоб деҳ.
• بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ: бо он хислате, ки беҳтарин аст; яъне бо некӣ, бахшиш ва ахлоқи некӯ.
• السَّيِّئَةَ: бадӣ, гуноҳ, рафтори бад ё сухани ношоистае, ки аз душман содир мешавад.
• نَحْنُ أَعْلَمُ: Мо (Аллоҳ) бештар донаем.
• بِمَا يَصِفُونَ: ба он чизе ки онҳо тавсиф мекунанд, яъне ба дурӯғҳо, ширк ва туҳматҳое, ки ба забон меоранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ҳангоми дучор шудан бо бадӣ ва озор аз ҷониби душманон, бо роҳи беҳтарин ва некӯтарин муқобила кунад. Яъне ба ҷои он ки ба бадӣ бо бадӣ ҷавоб диҳад, бо бахшиш, сабр ва ахлоқи ҳамида посух гӯяд. Ин амал на танҳо барои Паёмбар (с), балки барои ҳамаи мӯъминон дарси бузургест, ки чӣ гуна бо душманон ва бадхоҳон муносибат кунанд.

Сипас Аллоҳ мефармояд: «Мо бештар донаем ба он чизе ки онҳо мегӯянд ва тавсиф мекунанд». Яъне Аллоҳ аз ҳамаи суханони ноҳақ, туҳматҳо, ширк ва дурӯғҳое, ки мушрикон нисбати Паёмбар (с) мегӯянд, огоҳ аст ва ҳамаи онҳоро медонад. Ин ҷумла тасаллие барои Паёмбар (с) аст, ки вай аз дасти душманон ғамгин нашавад, зеро Аллоҳ ҳама чизро медонад ва ба золимон ҷазои сазовор медиҳад.

Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки дар муқобили бадӣ бо некӣ муқобила кунем, зеро ин роҳи беҳтарин ва сазовортарин аст. Ҳамчунин моро бовар медиҳад, ки Аллоҳ аз ҳамаи амалҳо ва суханони одамон огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро ба ахлоқи некӯ, бахшиш ва сабр даъват мекунад, ки ин сифатҳо мӯъминро аз дигарон фарқ мекунонад.
• Нишон медиҳад, ки бо некӣ муқобила кардан ба бадӣ метавонад душманро низ тағйир диҳад ва дилҳоро нарм кунад.
• Моро бовар медиҳад, ки Аллоҳ аз ҳамаи зулму туҳматҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест.
• Ин оят сабаби оромӣ ва тасаллии дили мӯъмин аст, зеро медонад, ки Аллоҳ адолат хоҳад кард.
• Моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад, зеро мебинем, ки ин китоби осмонӣ чӣ гуна ба мо роҳи беҳтарини зиндагиро нишон медиҳад.