Сураи Аль-Муминун — Оят 98

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَعُوذُ: паноҳ мебарам, паноҳ меҷӯям, ёрӣ мехоҳам.
• رَبِّ: Парвардигоро, эй Парвардигори ман.
• يَحْضُرُونِ: ҳозир шаванд назди ман, оянд пеши ман, гирди ман ҷамъ шаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз дуои Пайғамбар (с) аст, ки ба Парвардигори худ рӯ меоварад ва мегӯяд: «Эй Парвардигоро! Ба Ту паноҳ мебарам аз он ки шаётин назди ман ҳозир шаванд ва гирди ман ҷамъ оянд». Яъне ӯ аз Худованд ёрӣ мехоҳад, ки шайтону васвасагарон ба ӯ наздик нашаванд, дар корҳояш дахолат накунанд ва ӯро ба роҳи бад накашанд. Ин дуо ҳамчунин барои ҳамаи мӯъминон дарс аст, ки ҳамеша аз шари шайтон ба Худо паноҳ баранд ва дар ҳамаи ҳолатҳо худро аз васвасаи ӯ эмин нигоҳ доранд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки мақсад аз ин дуо паноҳ бурдан аз ҳузури шаётин дар вақти марг аст, зеро онҳо дар он лаҳзаҳо ба инсон наздик мешаванд ва мехоҳанд ӯро гумроҳ кунанд. Пас ин оят таълим медиҳад, ки инсон бояд доимо аз Худованд ҳифз ва паноҳ бихоҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дуо ва паноҳ бурдан ба Худо яке аз воситаҳои муҳими ҳифз аз шайтон аст.
• Мӯъмин бояд ҳамеша худро ниёзбанд ба Парвардигор бидонад ва дар ҳар кор аз Ӯ ёрӣ бихоҳад.
• Ислом дини покизагӣ ва эҳтиёт аст; он ба мо меомӯзад, ки аз роҳҳои бад ва васвасаҳо дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки шайтон ҳамеша дар камин аст ва мо бояд бедор бошем ва ба Худо паноҳ барем.
• Ҳар кас ин дуоро бо ихлос бихонад, Худованд ӯро аз шари шайтон ҳифз мекунад ва дилашро ором мегардонад.