Сураи Ан-Нур — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

— يَرْمُونَ: бадном мекунанд, туҳмат мезананд.

— الْمُحْصَنَاتِ: занони покдоман ва боаффат.

— الْغَافِلَاتِ: он заноне, ки аз ҳар гуна бадӣ ва фоҳишагӣ бехабар ва дур ҳастанд.

— الْمُؤْمِنَاتِ: занони мӯъмина, ки ба Худо ва Расулаш имон доранд.

— لُعِنُوا: аз раҳмати Худо дур карда шуданд.

— عَذَابٌ عَظِيمٌ: азоби бузург ва сахт.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно касоне, ки ба занони покдоман, боаффат ва бехабар аз бадӣ, ки мӯъминанд, туҳмати зино мезананд ва онҳоро бадном мекунанд, Худованди Мутаъол онҳоро дар дунё ва охират аз раҳмати хеш дур кардааст. Дар дунё бо ҷазои шариат ва дар охират бо азоби дӯзах гирифтор мешаванд ва барои онҳо азоби бузург ва сахт омода аст. Ин оят шадидтарин ҳушдор аст барои онҳое, ки номус ва иззати занони покдоманро мешикананд ва ба онҳо туҳмати нораво мебанданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини покдоманӣ, номус ва эҳтироми занон аст ва ҳар гуна туҳмату бадномӣ ба занони боаффат гуноҳи бузург ва сазовори лаънат аст.

— Мусулмон бояд забони худро нигаҳ дорад ва аз гуфтани суханони нораво дар бораи дигарон, хусусан занони покдоман, худдорӣ кунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки иззати якдигарро эҳтиром намоем ва дар ҷомеаи исламӣ покӣ, некӯкорӣ ва адолатро паҳн кунем.

— Ҳар касе, ки ба номус ва обрӯи дигарон таҷовуз мекунад, бояд бидонад, ки ҷазои Худо дар дунё ва охират сахт аст ва аз раҳмати Ӯ маҳрум мешавад.

— Ин оят моро ба сӯи адолат, ростқавлӣ ва эҳтироми ҳуқуқи занон дар ислом ҳидоят мекунад ва муҳаббати моро ба дини поки ислом зиёд мегардонад.