Sura Al-Furkan — Werset 36

Znaczenie słów:

• faqulnā idhhabā – „powiedzieliśmy: idźcie oboje” – zwrot wskazujący na bezpośredni rozkaz Boga skierowany do Mojżesza i Aarona.
• kadhdhabū – „zaprzeczyli” – czyli odrzucili i uznali za kłamstwo.
• fa dammarnāhum tadmīran – „zniszczyliśmy ich całkowitym zniszczeniem” – całkowita zagłada i unicestwienie.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg Wszechmogący wspomina w tej szlachetnej ajacie, że obdarzył Mojżesza (Musę) Księgą – Torą – i uczynił jego brata Aarona (Haruna) pomocnikiem i wsparciem w misji. Następnie Bóg rozkazał im obu: „Idźcie do ludu, który zaprzeczył Naszym znakom i dowodom” – a byli to faraon i jego ludzie, Koptowie, którzy odrzucili oczywiste cuda i dowody jedyności Boga. Poszli więc obaj, wzywając ich do wiary w Jedynego Boga, do posłuszeństwa Jego przykazaniom i porzucenia bałwochwalstwa oraz tyranii faraona. Lecz lud ten uparcie zaprzeczył im i nie przyjął prawdy, dlatego Bóg zniszczył ich całkowitym zniszczeniem – zatopił ich w morzu i unicestwił tak, że nie pozostał po nich żaden ślad. Była to kara za ich upór, pychę i odrzucenie jasnych dowodów.

Korzyści i wnioski płynące z tej ajaty:

1. Wielkość posłannictwa proroków – Bóg nie pozostawia ludzi bez ostrzeżenia; wysyła posłańców z jasnymi dowodami, aby poprowadzić ich ku prawdzie.
2. Wsparcie w misji – Mojżesz otrzymał brata jako pomocnika, co uczy nas, że współpraca w szerzeniu dobra jest cenna i błogosławiona.
3. Konsekwencja odrzucenia prawdy – Zaprzeczanie znakom Boga po ich ukazaniu się prowadzi do zguby, zarówno w życiu doczesnym, jak i w życiu ostatecznym.
4. Sprawiedliwość Boga – Bóg nie karze, zanim nie wyśle ostrzeżenia; kara jest wynikiem świadomego odrzucenia prawdy, a nie kaprysu.
5. Lekcja pokory – Pycha faraona i jego ludu doprowadziła ich do całkowitej zagłady; pokora wobec Boga jest drogą do ocalenia.
6. Moc Boga nad wszystkim – Żadna potęga, nawet tak wielka jak imperium faraona, nie jest w stanie oprzeć się woli Boga, gdy On postanowi zniszczyć.