Sura Al-Furkan — Werset 37

Znaczenie słów:

• „Aghraqnāhum” – zatopiliśmy ich, pogrążyliśmy w wodzie.
• „Āyah” – znak, pouczająca lekcja, przykład do naśladowania w przestrodze.
• „Aʿtadnā” – przygotowaliśmy, zgotowaliśmy.
• „ʿAdhāban alīman” – bolesną, dotkliwą karę.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg Wszechmogący wspomina tutaj los ludu Noego (Nūḥa), pokazując, jak surowa kara spotyka tych, którzy odrzucają prawdę. Kiedy lud Noego – mimo jego długotrwałego nawoływania i cierpliwości – uparcie zaprzeczał jego posłannictwu, w rzeczywistości zaprzeczył wszystkim wysłannikom Boga, ponieważ wiara w jednego proroka oznacza wiarę we wszystkich, a odrzucenie jednego jest odrzuceniem całego przesłania. Bóg zatem zesłał na nich potop, który ich całkowicie pochłonął, i uczynił ich zatopienie wiecznym znakiem i przestrogą dla kolejnych pokoleń, aby ludzie wiedzieli, że żaden grzesznik nie ujdzie Jego sprawiedliwości. Ponadto Bóg przygotował dla wszystkich, którzy postępują niesprawiedliwie i trwają w zaprzeczaniu, karę bolesną w życiu ostatecznym – oprócz tego, co spotkało ich na ziemi.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

• Odrzucenie jednego proroka jest równoznaczne z odrzuceniem wszystkich, ponieważ wszyscy oni przekazują to samo przesłanie jedności Boga.
• Kara Boża może przyjść nagle, nawet po długim okresie cierpliwości – nikt nie jest poza zasięgiem Jego mocy.
• Historia zatopienia ludu Noego jest uniwersalną lekcją: każda społeczność, która trwa w niesprawiedliwości, może spotkać podobny los.
• Wiara w Boga i posłuszeństwo Jego wysłannikom jest drogą do ocalenia – zarówno w tym życiu, jak i w życiu przyszłym.
• Człowiek powinien zawsze pamiętać o sprawiedliwości Boga i unikać krzywdy, bo kara w życiu ostatecznym jest jeszcze bardziej dotkliwa niż jakakolwiek kara doczesna.