سوره فرقان — آیه 61

معانی کلمات:

• بُروجًا: جمع «بُرج» به معنای دژها و قلعههای بلند؛ در اینجا منظور منزلگاههای دوازدهگانه ستارگان و سیارات در آسمان است.
• سِراجًا: چراغ روشن و فروزان؛ مراد از آن خورشید است.
• مُنیرًا: روشنکننده و نوردهنده؛ صفتی برای ماه که نور آن را به زمین میرساند.

تفسیر آیه:

بزرگ و پربرکت است خدایی که در آسمان، برجها و منزلگاههایی برای ستارگان و سیارات قرار داد تا نظم حرکت آنها را سامان بخشد. او در آن آسمان، خورشید را چون چراغی فروزان آفرید تا روشنایی روز را تأمین کند، و ماه را نیز نورانی گردانید تا در شب، زمین را با نوری که از خورشید بازتاب میدهد، روشن سازد. این آفرینش شگفتانگیز، نشانهای از قدرت بیپایان و حکمت بینهایت پروردگار است که با دقتی بینظیر، نظام کیهان را برپا داشته است.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه ما را به تفکر در نظم شگفتانگیز آسمان و اجرام آن دعوت میکند؛ نظمی که بدون خالق مدبّر، هرگز پدید نمیآید. هرچه بیشتر در این شگفتیها بیندیشیم، ایمانمان به عظمت خداوند قویتر میشود.
• یادآوری نعمتهای خورشید و ماه، شکرگزاری از خداوند را در دل ما زنده میکند؛ چرا که زندگی ما بر روی زمین کاملاً به این دو نور وابسته است و این وابستگی، ما را به خالق مهربان نزدیکتر میسازد.
• شناخت این آیات، ما را به توحید و یکتاپرستی رهنمون میشود و دل را از شرک و غفلت پاک میگرداند؛ زیرا تنها خدایی که چنین جهانی را با این دقت آفریده، شایسته عبادت و ستایش است.