سورت شعراء — آیت 10

د کلمو معناګانې:

• نَادَىٰ: اواز وکړ، غږ يې وکړ (په دې موقع کې الله تعالی له موسى عليه السلام سره خبرې وکړې).
• ائْتِ: ورته ورشه، ورته لاړ شه.
• الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ: هغه خلک چې ظلم يې کړى دى (په خپلو ځانونو يې د کفر په سبب ظلم کړى او پر بني اسرائيلو يې د استعباد او شکنجې په سبب ظلم کړى).

تفسير:

اى محمده! هغه وخت ياد کړه کله چې ستا رب موسى عليه السلام ته اواز وکړ او ورته يې وويل: ته د ظالمانو قوم ته ورشه، يعنې فرعون او د هغه ملګرو ته چې پر بني اسرائيلو يې ظلم کړى، هغوى يې استعباد کړي او په سختو شکنجو يې ځورولي دي. دوى په الله تعالی باندې کافر شوي او له خپل رب سره يې کفر کړى، نو ته ورته ورشه او هغوى ته ووايه چې له خپل کفر او ظلمه دې لاس واخلي او د الله تعالی له عذابه دې ووېرېږي. دا يوه لویه پېښه ده چې الله تعالی خپل پېغمبر موسى عليه السلام ته د فرعون د قوم د تبليغ او دعوت لپاره ولېږه، هغه قوم چې په ځمکه کې يې فساد کاوه او د الله تعالی بندګان يې په ظلم او استبداد سره ځورول.

فايدې:

1. دا آيت د نبوت د لړۍ دوام ښيي؛ الله تعالی له پېغمبرانو سره خبرې کولې او دوی ته يې د تبليغ امر کاوه، چې دا د الله تعالی رحمت او لارښوونه ده.
2. د ظالمانو په وړاندې د حق د بيانولو امر شوی، که څه هم هغوى ډېر زورور او ظالم وي؛ ځکه چې د حق بيانول د پېغمبرانو دنده وه او دهغوى پيروي د مؤمنانو دنده ده.
3. ظلم دوه ډوله دى: ظلم پر ځان (د کفر او ګناه په سبب) او ظلم پر نورو (د استعباد او شکنجې په سبب)، او دواړه د الله تعالی په نزد ستر ګناهونه دي.
4. دا آيت د صبر او استقامت درس راکوي؛ موسى عليه السلام يوازې د فرعون د قوم په وړاندې ولاړ شو، ځکه چې هغه په الله تعالی باندې باور درلود او پوهېده چې الله تعالی له هغه سره دی.
5. الله تعالی خپل پېغمبرانو ته د دښمنانو په وړاندې د تبليغ لپاره ځواک او حمايت ورکاوه، نو مؤمنان بايد له دې څخه زده کړي چې د حق په لاره کې له هيچا مه وېرېږي او يوازې له الله تعالی څخه ووېرېږي.