Сураи Аш-Шуара — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• وَإِذْ: ва ба ёд ор.
• نَادَىٰ: нидо кард, садо зад.
• رَبُّكَ: Парвардигори ту.
• مُوسَىٰ: Мӯсо (алайҳис-салом).
• أَنِ ائْتِ: ки бирав.
• الْقَوْمَ: қавм, гурӯҳи мардум.
• الظَّالِمِينَ: ситамгарон, золимон.

1. Тафсири оят:

Ва ба ёд ор — эй Паёмбар — он вақте ки Парвардигори ту Мӯсоро нидо кард ва ба ӯ фармон дод, ки ба сӯи қавми ситамгар биравад. Ин қавм касоне буданд, ки бо куфру инкори худ ба Худо ситам карданд ва банӣ Исроилро ба бандагӣ гирифта, онҳоро зулму озор мекарданд. Худованд Мӯсоро амр кард, ки ба сӯи онҳо равад ва онҳоро ба тавҳид ва имони ба Худо даъват намояд, то шояд аз куфру гумроҳии худ даст кашанд ва аз азоби Худо битарсанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бандагони солеҳи худро нидо мекунад ва ба роҳи ҳидоят раҳнамоӣ менамояд.
• Даъвати мардум ба сӯи Худо ва тавҳид вазифаи анбиё аст ва мо низ бояд дар ин роҳ кӯшиш кунем.
• Ситам ва зулм сабаби ҳалокат аст, ва Худо золимонро ҳаргиз бе ҷазо намегузорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо имон оварем ва аз зулму ситам дурӣ ҷӯем, то сазовори раҳмати Худо гардем.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳатто дар муқобили золимон бояд бо сухани нарм ва даъвати нек рафтор кунем, чунон ки Мӯсо (алайҳис-салом) фармон ёфт.