سوره شعرا — آیه 10

معانی کلمات:

• «نادی»: ندا کرد، صدا زد.
• «ائْتِ»: بیا، برو به سوی.
• «الظَّالِمِینَ»: ستمگران، کسانی که به خود و دیگران ستم روا میدارند.

تفسیر آیه:

ای پیامبر، به یاد آور زمانی را که پروردگارت موسی را ندا داد و به او فرمان داد که به سوی قوم ستمکار برود؛ قومی که با کفر ورزیدن به خداوند، به خود ستم کردند و با استعباد و آزار بنیاسرائیل، به آنان نیز ستم روا داشتند. این قوم، همان قوم فرعون بودند که در طغیان و گمراهی غوطهور بودند و موسی مأمور شد تا به سوی آنان برود و آنان را از عذاب الهی بترساند و به ترک کفر و ضلالت دعوت کند. این ندا، آغاز یک مأموریت بزرگ الهی بود؛ مأموریتی که در آن موسی باید در برابر ظلم و ستم فرعونیان میایستاد و پیام حق را به آنان میرساند.

فواید و پیامهای آیه:

1. خداوند هرگز بندگانش را در ظلم و گمراهی رها نمیکند و همواره پیامبرانی را برای هدایت آنان برمیانگیزد؛ این نشانهای از رحمت و لطف بیپایان اوست.
2. ظلم به خود (از طریق کفر و گناه) و ظلم به دیگران (از طریق ستم و استعباد) هر دو مورد خشم خداوند است و انسان باید از هر دو بپرهیزد.
3. دعوت به حق و امر به معروف و نهی از منکر، حتی در برابر ظالمترین افراد، وظیفهای الهی است که پیامبران و پیروانشان باید با شجاعت انجام دهند.
4. این آیه به ما میآموزد که در برابر ظلم و ستم نباید سکوت کرد؛ بلکه باید با حکمت و بصیرت، در مسیر اصلاح جامعه گام برداشت و به یاری مظلومان شتافت.