Surat Asy-Syu'ara — Ayat 112

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• عِلْمِي (ilmī): kawruhku, pangertenku.
• كَانُوا يَعْمَلُونَ (kānū ya'malūn): apa kang padha ditindakake, apa kang padha dilakoni.

1. Tafsir ayat:

Nabi Nuh 'alaihissalam mangsuli pitakone kaumé kanthi dhawuh: "Aku ora duwé kawruh bab apa kang padha ditindakake déning wong-wong sing wis padha mèlu percaya marang aku." Tegesé, Nabi Nuh ora kadhawuhan lan ora kaparingan tugas kanggo nyidik-nyidik atiné wong, ora kanggo ngetung-etung lan mriksa apa kang padha dilakoni kanthi rinci. Sing dadi tugasku mung ngajak marang dalan kang bener, dudu ngadili utawa nyeksèni isi atiné wong siji-siji. Sing penting dudu asal-usul, keturunan, utawa pakaryané, nanging imané marang Allah. Kawruh bab isi atiné manungsa iku mung ana ing astané Allah, dudu ana ing astané Nabi Nuh.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Iman iku ora dideleng saka asal-usul, keturunan, utawa pegaweyané wong, nanging saka ati kang percaya marang Allah.
• Kita ora kena gampang ngadili isi atiné wong liya, amarga mung Allah kang ngerti sejatiné.
• Tugasé para dai lan wong kang ngajak marang kabecikan iku mung ngajak lan aweh pitutur, dudu ngitung-ngitung utawa ngadili amalé wong liya.
• Ayat iki mulangake supaya kita tansah andhap asor lan pasrah marang kawruhé Allah kang Maha Ngerti samubarang.
• Islam iku agama kang gampang lan mbukak kanggo sapa waé, ora pilih kasih marang golongan tartamtu.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita saya tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga loro-loroné mulangake keadilan lan katresnan marang sakabèhing manungsa.