Сураи Аш-Шуара — Оят 110

1. Маънои калимаҳо:

— فَاتَّقُوا: Парҳезгорӣ кунед, аз азоби Худо битарсед ва худро нигаҳ доред.

— اللَّهَ: Номи Парвардигори ягона, ки сазовори ибодат аст.

— وَأَطِيعُونِ: Ва ба ман итоат кунед, яъне фармонҳои маро бипазиред.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисме аз даъвати Ҳазрати Нӯҳ (алайҳис-салом) ба қавми худ аст. Ӯ мардумро ба ду чизи муҳим даъват мекунад: аввал, ки аз Худованди Мутаъол битарсанд ва парҳезгорӣ кунанд — яъне амрҳои Ӯро ба ҷо оваранд ва аз манъҳои Ӯ дурӣ ҷӯянд, то худро аз азоби Ӯ нигаҳ доранд. Дуюм, ки ба паёмбари худ итоат кунанд, зеро ӯ расули амин аст ва ҳар чӣ мегӯяд, аз ҷониби Худост. Ҳазрати Нӯҳ (алайҳис-салом) ин даъватро такрор мекунад, то дар дили мардум устувор гардад ва онҳо ба роҳи рост ҳидоят шаванд. Ӯ ҳеҷ подоше аз мардум намехоҳад; подоши ӯ танҳо бар Парвардигори ҷаҳониён аст. Пас, саодати дунё ва охирати инсон дар он аст, ки аз Худо битарсад ва ба расули Ӯ итоат кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки тақво ва итоат ба паёмбар ду рукни асосии наҷот ва саодатанд.

— Даъвати паёмбарон ҳамеша ба як роҳи рост аст: парастиши Худои ягона ва итоат ба фармонҳои Ӯ.

— Итоат ба паёмбар итоат ба Худост, зеро ӯ аз ҷониби Худо паём меорад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати паёмбарон ҷавоби мусбат диҳем ва аз роҳи онҳо пайравӣ кунем.

— Тақво сабаби раҳмат ва баракат дар ҳаёт аст ва итоат ба паёмбар моро ба ҷаннат наздик мекунад.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки паёмбарон подоше аз мардум намехоҳанд ва даъвати онҳо холисона барои саодати инсон аст.