Сураи Аш-Шуара — Оят 112

1. Маънои калимаҳо:

• «عِلْمِي»: дониши ман.
• «يَعْمَلُونَ»: он чизе ки онҳо анҷом медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) дар посух ба қавми худ, ки аз ӯ талаб мекарданд то мӯъминони камбағалро аз худ дур кунад, гуфт: «Ман аз аъмоли онҳо огоҳ нестам». Яъне ман вазифадор нестам, ки ниятҳо ва асрори дили онҳоро тафтиш кунам ё ҳисобу китоби аъмолашонро нигаҳ дорам. Ман танҳо ба даъват ба сӯи имон фиристода шудаам, на ба он ки ҳисобдори аъмоли бандагон бошам. Меъёри қабул дар назди Худованд имон ва ихлоси дил аст, на насаб, сарват, касб ё ҳунари зоҳирӣ. Ҳақиқати ҳоли дилҳоро танҳо Аллоҳ медонад ва Ӯст, ки ҳамаро бар асоси аъмоли воқеиашон ҷазо медиҳад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки доварӣ кардан ба ниятҳо ва асрори дили одамон кори банда нест, балки танҳо ба Худованд тааллуқ дорад. Ин ба мо меомӯзад, ки дар бораи дигарон бадгумонӣ накунем ва худро ҳисобдор напиндонем.
• Ислом дини адолат ва ростқавлист: ҳеҷ касро ба хотири камбағалӣ, касб ё мансаби иҷтимоиаш хор намекунад. Арзиши инсон ба имон ва тақвои ӯст.
• Ин оят моро ба сӯи ихлос дар амал ҳидоят мекунад, зеро танҳо Аллоҳ аз ниятҳои пинҳонӣ огоҳ аст ва ҳамаро бар асоси он ҷазо медиҳад.
• Даъвати Нӯҳ (алайҳис-салом) намунаи раҳмат ва сабр аст: ӯ мардумро ба имон даъват мекард, на ба ҳисобу китоби аъмолашон. Ин ба мо меомӯзад, ки дар даъват ба некӣ нармдил ва бохирад бошем.
• Ин оят боиси умедворӣ барои ҳар мӯъмин аст: ҳатто агар мардум моро хор кунанд, Худованд аъмоли моро медонад ва подоши онро медиҳад.