شعراء سۈرىسى — ئايەت 112

1. ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە موھتاج سۆزلەر:

— «وَمَا عِلْمِي»: مېنىڭ بىلىمىم يوق، مېنىڭ ئۇلارنىڭ ئەمەلىنى بىلىشىم كەرەك ئەمەس.

— «بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ»: ئۇلارنىڭ قىلىپ كەلگەن ئەمەللىرىنى.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

نۇھ ئەلەيھىسسالام ئۆز قەۋمىگە جاۋاب بېرىپ ئېيتتى: مەن سىلەرنىڭ ئىچىڭلاردىكى مۇئمىنلەرنىڭ ئەمەللىرىنى بىلىشكە مەسئۇل ئەمەس، مېنىڭ ۋەزىپەم ئۇلارنى ئىمانغا چاقىرىش، خالاس. ئۇلارنىڭ ئەمەللىرىنى ھېسابلاش، يوشۇرۇن ئىچكى دۇنياسىنى تەكشۈرۈش مېنىڭ ئىشىم ئەمەس، بەلكى ئۇنىڭ ھۆكۈمى ئاللاھ تائالاغا ھاۋالە قىلىنغان. ئىماننىڭ قىممىتى ئۇلارنىڭ نەسەبى، كەسپى ياكى ئىجتىمائىي ئورنى بىلەن ئەمەس، بەلكى قەلبىدىكى ئىخلاس ۋە ئەمەلىنىڭ سەمىمىيلىكى بىلەن ئۆلچىنىدۇ. شۇڭا ھەرقانداق ئادەم، قانداقلا كەسىپ ياكى ئەھۋالدا بولۇشىدىن قەتئىينەزەر، ئاللاھنىڭ رەھمىتىگە ئېرىشىش ئۈچۈن ئىخلاس بىلەن ئىمان ئېيتىشى ۋە ياخشى ئەمەللەرنى قىلىشى كېرەك. بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، باشقىلارنىڭ ئىچكى دۇنياسىنى تەكشۈرۈش بىزنىڭ ۋەزىپىمىز ئەمەس، بەلكى ھەر بىرىمىز ئۆز ئەمەلىمىزنى تۈزىتىشكە تىرىشىشىمىز، ئىمان ۋە ئىخلاس بىلەن ئاللاھقا يۈزلىنىشىمىز لازىم. ئاللاھ تائالا ھەممىمىزنى سەمىمىي ئىمان ۋە ياخشى ئەمەللەر بىلەن مۇرەسسە قىلغاي.