Сураи Аш-Шуара — Оят 133

1. Маънои калимаҳо:

• أَمَدَّكُم: ба шумо ато кард, ба шумо бахшид, аз неъматҳои худ пай дар пай дод.
• أَنْعَام: чорпоёни молӣ, монанди шутур, гов, гӯсфанд ва буз.
• بَنِين: писарон, фарзандон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар идомаи баёни неъматҳои худ ба мардуми қавми Од мефармояд, ки Ӯ ба онҳо чорпоёни молӣ ато кардааст, аз қабили шутур, гов, гӯсфанд ва буз, ки дар зиндагии онҳо нақши муҳим доранд ва аз онҳо фоидаҳои зиёд мебаранд. Ҳамчунин ба онҳо фарзандони зиёд бахшидааст, ки ин низ яке аз бузургтарин неъматҳост ва ба воситаи онҳо насл идома меёбад ва дилҳо шод мешаванд. Ин оят баёни он аст, ки Аллоҳ неъматҳои дунёвиро ба онҳо фаровон дода буд ва онҳо бояд шукргузор бошанд ва аз нофармонӣ ба Ӯ даст кашанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Аллоҳ неъматҳои худро ба бандагонаш фаровон медиҳад ва ин далели раҳмату лутфи Ӯст.
• Чорпоёни молӣ ва фарзандон аз неъматҳои бузурги дунё ҳастанд, ки бояд қадри онҳоро донист.
• Шукргузорӣ ба неъматҳои Аллоҳ сабаби афзун шудани онҳо мегардад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Аллоҳ итоат кунем ва аз нофармонӣ дурӣ ҷӯем.
• Дарёфти он ки Аллоҳ ҳам неъматҳои моддӣ ва ҳам фарзандонро ато мекунад, нишонаи муҳаббати Ӯ ба бандагонаш аст ва мо бояд ин муҳаббатро бо итоат посух гӯем.