Сураи Аш-Шуара — Оят 131

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَاتَّقُوا»: аз «тақво» гирифта шуда, маънои парҳезгорӣ ва худро нигоҳ доштан аз ғазаби Худо тавассути иҷрои фармонҳо ва тарки манъҳост.

— «أَطِيعُونِ»: фармонбардорӣ аз ман дар он чизе, ки ба он даъват мекунам.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар (с) қавми худро ба тақво ва фармонбардорӣ даъват мекунад ва мегӯяд: аз Худованди ягона битарсед ва аз азоби Ӯ худро нигоҳ доред, фармонҳояшро иҷро кунед ва аз манъҳояш дур шавед, ва дар он чизе ки ба он шуморо даъват мекунам — яъне ибодати Худои ягона ва тарки ширк — ба ман итоат кунед. Ин даъват барои шумо судмандтар аст, зеро Худованд неъматҳои зиёдеро ба шумо ато кардааст: чорпоён (шутур, гов ва гӯсфанд), фарзандон, боғҳои пурмева ва чашмаҳои равон, ки обашонро ба шумо ҷорӣ сохтааст. Пас касе, ки ин ҳама неъматро ато кардааст, сазовори он аст, ки аз Ӯ битарсед ва Паёмбарашро итоат кунед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Тақво ва итоати Пайғамбар (с) калиди раҳмат ва баракат дар дунё ва охират аст.

— Худованд неъматҳои худро ба бандагонаш ёдовар мешавад, то дилҳо ба шукр ва итоат нарм шаванд.

— Ислом дини шукргузорӣ ва эҳсон аст; ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Худост ва бояд ба воситаи итоат ба Ӯ посух диҳем.

— Даъвати пайғамбарон ҳамеша ба фоидаи худи бандагонаст, на ба зарари онҳо; пас бояд бо дили кушод қабул шавад.

— Тақво танҳо тарс нест, балки роҳи муҳаббат ва наздикӣ ба Худост, ки инсонро ба сӯи некӣ ва покӣ ҳидоят мекунад.