سورت شعراء — آیت 154

د کلمو معناګانې:

• بَشَرٌ مِّثْلُنَا: زموږ په شان انسان، چې خواړه خوري او اوبه څښي.
• فَأْتِ بِآيَةٍ: نو یوه نښه او معجزه راوړه.
• مِنَ الصَّادِقِينَ: له رښتینو څخه.

تفسیر:

ثمود قوم خپل پیغمبر صالح علیه السلام ته وویل: ته یوازې زموږ په شان یو انسان یې، چې خواړه خورې، اوبه څښې او په ځمکه ګرځې. ته پر موږ هېڅ فضیلت او لوړتيا نه لرې چې د الله له لوري رسول يې. که چېرې رښتيا وايې چې الله تا موږ ته استولى يې، نو یوه څرګنده نښه او معجزه راوړه چې ستا د ادعا ګواهي ورکړي، لکه د نورو پیغمبرانو په څېر چې معجزې يې راوړې وې. دوی دا خبره د استهزا او سپکاوي په توګه وکړه، ځکه چې دوی له حق څخه تېښته کوله او د رسالت منلو ته يې زړه نه ښه کاوه.

فايدې:

• دا چې د حق د منلو لپاره باید انسان عقل او زړه برابر کړي، نه دا چې بې بنسټه بهانو يې مخه ونیسي.
• پیغمبران هم انسانان وو، خو الله دوی ته د خپل پیغام د رسولو لپاره غوره کړي وو؛ نو انسانيت د رسالت له مقام سره هېڅ ټکر نه لري.
• د معجزې غوښتنه د حق د پلټنې لپاره کېدای شي، خو کله چې معجزه راشي او بیا هم له منلو انکار وشي، نو دا د سرکشۍ او کفر نښه ده.
• دا آیت مومنانو ته تسلیت ورکوي چې کله دوی ته د دښمنانو له خوا سپکاوی او ملنډې وشي، نو دوی دې په صبر سره خپله لاره پر مخ یوسي، ځکه پیغمبران هم د داسې چلند سره مخ شوي وو.