Surah Ash-Shu'ara — Aya 154

Ma’anar Kalmomi:

• Bashar: Mutum, wanda yake cin abinci da shan ruwa.
• Ayah: Alama ko hujja da ke nuna gaskiyar magana.

Tafsirin Ayar:

Waɗannan kalmomi magana ce da al’ummar Samud suka yi wa annabinsu Salihu, bayan da suka ƙaryata shi kuma suka ce masa: “Kai ba ka zama ba face mutum ne kamarmu, kana cin abinci kuma kana shan ruwa, ba ka da wani fifiko a kanmu da zai sa ka zama annabi. To ka kawo mana wata alama ko mu’ujiza da za ta tabbatar da cewa kai annabin Allah ne, idan kana cikin masu gaskiya a cikin da’awarka.” Suna nufin cewa, idan da gaske Allah ya aike ka, to ka nuna mana wata hujja da ba za mu iya yin irinta ba, kamar yadda sauran annabawa suka zo da mu’ujizai.

Fa’idodin Darasi:

1. Ƙaunar duniya da girman kai na iya sa mutum ya ƙaryata gaskiya, domin waɗannan mutane sun san Salihu a cikinsu amma sun ƙi yarda da shi saboda girman kai.
2. Neman mu’ujiza ba don neman shiriya ba, amma don cikas da izgili, ba abin da zai amfanar da mai shi, domin duk da yawan mu’ujizai, idan zuciya ba ta buɗe ba, ba za ta gaskata ba.
3. Annabawa mutane ne kamar sauran mutane, amma Allah ya keɓe su da wahayi da mu’ujizai don shiryar da al’ummarsu, don haka wajibi ne a bi su ba don suna da wani abu na sama ba, amma domin suna da gaskiya da amana.
4. Imani da Allah yana buƙatar zuciya mai sallama da nufin neman gaskiya, ba kawai jayayya da nuna ƙin yarda ba.
5. Wannan ayar tana ƙarfafa muminai su yi haƙuri idan aka ƙaryata su, kamar yadda annabawa suka yi haƙuri, kuma su dogara ga Allah wajen taimako da nasara.