Surat Asy-Syu'ara — Ayat 154

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• بَشَرٌ : manungsa, yaiku makhluk kang dumadi saka daging lan getih, mangan lan ngombe.
• مِّثْلُنَا : padha karo awake dhewe, ora ana bedane.
• آيَةٍ : tandha utawa mukjizat kang bisa mbuktekake kabeneran.
• الصَّادِقِينَ : wong-wong kang bener, yaiku kang temen-temen ing omongane.

2) Jlentrehaning ayat:

Wong-wong Tsamud padha mbantah marang Nabine, yaiku Nabi Shalih 'alaihissalam. Padha ngomong, "Sliramu iku ora liya mung manungsa biasa kaya awake dhewe. Sliramu mangan lan ngombe kaya awake dhewe, dudu malaikat kang ora mangan lan ora ngombe. Mulane, kepriye kok sliramu bisa ngaku dadi utusane Allah lan duwe kaluwihan ngungkuli awake dhewe? Yen sliramu pancen bener ing pangakumu, yaiku yen sliramu pancen utusane Allah, coba gawanen tandha utawa mukjizat kang bisa mbuktekake pangakumu iku."

Wong-wong Tsamud iki sejatine ora kepengin ngerteni bebener. Padha golek alesan kanggo mbantah. Padha nganggep yen rasul iku kudu malaikat, dudu manungsa. Padha lali yen saben rasul kang diutus Allah iku pancen manungsa, supaya bisa dadi tuladha kang gampang ditiru dening umate.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen dadi rasul iku dudu amarga kaluwihan fisik utawa amarga dudu manungsa, nanging amarga Allah milih sapa kang dikersakake.
• Nuduhake yen wong-wong kang mbantah kebeneran asring golek alesan kang ora masuk akal, kaya ta nganggep rasul kudu malaikat.
• Ngelingake awake dhewe supaya ora gampang mbantah bebener mung amarga bebener iku teka saka wong biasa.
• Nggambarake yen para nabi iku manungsa biasa, mula gampang ditiru lan dadi tuladha kang nyata kanggo umate.
• Mbuktekake yen Al-Qur'an iku kitab kang jujur, nyritakake kedadeyan-kedadeyan kang wis kepungkur kanthi cetha lan mesthi.