Сураи Аш-Шуара — Оят 154

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «بَشَرٌ»: инсон, одам аз гӯшт ва хун.
• «مِّثْلُنَا»: монанди мо, шабеҳи мо.
• «آيَةٍ»: нишона, мӯъҷиза, далели равшан.
• «الصَّادِقِينَ»: ростгӯён, онҳое ки дар даъвои худ рост мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Қавми Самуд ба паёмбари худ Солеҳ (алайҳис-салом) гуфтанд: «Ту танҳо инсоне монанди мо ҳастӣ, аз гӯшт ва хун офарида шудаӣ, мисли мо мехӯрӣ ва менӯшӣ, фарқе бо мо надорӣ, то ки паёмбар бошӣ. Пас агар дар даъвои худ рост мегӯӣ, ки Худо туро ба сӯи мо фиристодааст, нишона ва мӯъҷизае биёр, ки бар дурустии рисолати ту далолат кунад». Онҳо мехостанд мӯъҷизае бинанд, ки худ ихтиёр карда буданд, на он чи Худо муайян кардааст, ва ин аз саркашӣ ва ҷидолҷӯии онҳо буд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Инсон ҳарчанд башар бошад ҳам, Худованд метавонад ӯро бо ваҳй ва рисолат бартарӣ диҳад; паёмбарӣ махсуси инсон аст, на фаришта.
• Муъҷиза танҳо бо иродаи Худо сурат мегирад, на бо хоҳиши мардум; талаб кардани мӯъҷиза барои ҷидол ва саркашӣ нишонаи ғурур аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон эҳтиром гузорем ва даъвати онҳоро бо дили кушод қабул кунем, на бо баҳонаҳои беасос рад намоем.
• Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва моро ба андеша ва тафаккур даъват менамояд, то роҳи ростро пайдо кунем ва ба он амал намоем.