සූරා අෂ්-ෂුආරා — ආයාත් 154

වදන්හි අර්ථ:

• بَشَرٌ مِّثْلُنَا – අප වැනි මනුෂ්‍යයෙක්
• فَأْتِ بِآيَةٍ – එසේ නම් (සත්‍යවාදී නම්) ලකුණක් (ආශ්චර්යයක්) ගෙනෙනු
• الصَّادِقِينَ – සත්‍යවාදීන් අතුරින්

අර්ථ විවරණය:

තමූද් ජනයා තම නබි සාලිහ් (අලය්හිස්සලාම්) ට මෙසේ පැවසූහ: “ඔබ අප වැනි මනුෂ්‍යයෙකු පමණි. අපි කන දෙයින් ඔබත් කන්නෙහිය, අප පානය කරන දෙයින් ඔබත් පානය කරන්නෙහිය. ඔබ දේවදූතයෙකු නොවන්නෙහිය. අපට වඩා ඔබට කිසිදු උසස් බවක් හෝ විශේෂත්වයක් නොපෙනේ. එසේ නම් ඔබ අප මෙන් මනුෂ්‍යයෙකු වී නුඹ අල්ලාහ්ගේ දූතයෙකු බවට ප්‍රකාශ කරන්නේ කෙසේද? ඔබ සත්‍යවාදීන් අතුරින් කෙනෙකු නම්, ඔබගේ දූතත්වය සනාථ කරන පැහැදිලි ලකුණක් (ආශ්චර්යයක්) අප වෙත ගෙනෙනු මැනවි.”

ඔවුහු අඥානකමින් හා මුරණ්ඩුකමින් යුතුව, නබිවරයෙකු මනුෂ්‍යයෙකු වීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ. ඔවුන්ගේ අදහස වූයේ දූතයෙකු දේවදූතයෙකු විය යුතු යැයි වූ අතර, එම නිසා ඔවුහු ඔහුගේ මනුෂ්‍යත්වයම විරුද්ධත්වයට හේතුවක් කර ගත්හ. එසේම ඔවුහු ඔහුගේ සත්‍යතාවය පරීක්ෂා කිරීමට ලකුණක් ඉල්ලා සිටියහ. එය ඔවුන්ගේ මුරණ්ඩුකම හා අහංකාරය නිසා විය. මන්ද යත්, සත්‍යය පැහැදිලි වී තිබියදීත් ඔවුහු එය පිළිගැනීමට සූදානම් නොවූහ.

උපදේශ හා පාඩම්:

1. නබිවරුන් මනුෂ්‍යයන් වීම ඔවුන්ගේ දූතත්වයට හානියක් නොවේ. ඊට පටහැනිව, එය අල්ලාහ්ගේ කරුණාවේ සාධකයකි. මන්ද යත්, මනුෂ්‍යයෙකුට මනුෂ්‍යයන්ට පණිවිඩය ගෙන ඒමට හැකි වන්නේ එවිටය.
2. ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් බොහෝ විට සත්‍යය පිළිගැනීමෙන් වැළකීමට නිදහසට කරුණු සොයති. ඔවුහු ලකුණු ඉල්ලා සිටිති. නමුත් ලකුණු පැමිණි විටද ඔවුහු ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කරති.
3. අල්ලාහ් තම නබිවරුන්ට ලකුණු හා ආශ්චර්යයන් ලබා දුන්නේ ඔවුන්ගේ සත්‍යතාවය සනාථ කිරීමටය. එම ලකුණු ඔවුන්ගේ දූතත්වයේ සාක්ෂි විය.
4. අල්ලාහ්ගේ මඟ පෙන්වීම ලැබෙන්නේ යටහත් පහත් වූවන්ට හා සත්‍යය සොයන්නන්ට පමණි. අහංකාරයන්ට හා මුරණ්ඩු අයට එය නොලැබේ.
5. ඉස්ලාමයේ උතුම් බව නම්, සියලු මනුෂ්‍යයන් සමාන වීමය. නබිවරුන් පවා මනුෂ්‍යයන් වශයෙන් ජීවත් වූ අතර, ඔවුන්ගේ උසස් බව ඔවුන්ගේ චරිතයෙන් හා දූතත්වයෙන් විය. මෙය මනුෂ්‍යයන් අතර සමානාත්මතාවයේ පාඩමකි.