Сураи Аш-Шуара — Оят 175

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْعَزِيزُ: Ғолиб ва тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намеояд ва аз дасти қудрати Ӯ касе наметавонад бигурезад.
• الرَّحِيمُ: Меҳрубон ва бахшанда, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст ва бандагони худро махсусан муъминонро мавриди лутф қарор медиҳад.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — эй Паёмбар — ҳамон Зоти Ғолибу тавонманд аст, ки бар ҳама чиз қудрат дорад ва ҳеҷ чиз аз дасти қудрати Ӯ берун нест. Ӯ бар душманонаш пирӯз аст ва аз такзибкунандагон ва саркашон интиқом мегирад. Ҳамзамон Ӯ ба бандагони худ, бахусус ба муъминон, бисёр меҳрубон аст; тавбаи тавбакунандагонро қабул мекунад ва онҳоро аз азоб мераҳонад. Пас, дар ин оят ҳам қудрату ғалабаи Парвардигор ва ҳам раҳмату меҳрубонии Ӯ ба як ҷо зикр шудааст, то бандагон ҳам аз адлу қудрати Ӯ битарсанд ва ҳам ба раҳмати Ӯ умедвор бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро меомӯзад, ки Парвардигор ҳам Ғолиби тавонманд аст ва ҳам Меҳрубони бахшанда; аз ин рӯ, набояд аз раҳмати Ӯ ноумед шуд ва набояд аз адлу қудрати Ӯ ғофил монд.
• Муъминон бояд итминон дошта бошанд, ки Парвардигорашон онҳоро танҳо намегузорад ва душманонашонро ҷазо медиҳад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳар гуноҳе, ки кардаем, то дами марг бо тавбаи самимӣ бахшида мешавад, зеро Ӯ Раҳим аст.
• Ҳамчунин моро водор мекунад, ки ба Парвардигори Ғолибу Раҳим таваккал кунем ва дар ҳаёти худ аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худои Қуръон Худои адлу раҳмат аст ва бандагони худро дӯст медорад.