سورت شعراء — آیت 190

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• لَآيَةً: لویه نښه، عبرت او پند.
• أَكْثَرُهُم: د دوی ډېری خلک.

تفسیر:

الله تعالیٰ د شعيب عليه السلام د قوم (مدين) د هلاکت او عذاب په ذکرولو سره فرمايي چې بېشکه په دې کړنې او پېښه کې چې د شعيب قوم ته نازله شوه، د هغو خلکو لپاره چې غواړي پند او عبرت واخلي، یوه ډېره لویه نښه او روښانه دليل پروت دی چې د الله تعالیٰ قدرت، عظمت او د مکذبينو (دروغ ګڼونکو) سره د هغه سخت عذاب څرګندوي. خو له بده مرغه، د دوی ډېری خلک په دې نښو او عبرتونو سره سره ایمان نه راوړي او د الله تعالیٰ په رسالتو یې باور ونه کړ. دا د دوی د سخت بدبختۍ او د حق منلو څخه د سرغړونې ښکارندوی دی، ځکه چې دوی د الله تعالیٰ د نعمتونو او عذابونو په لیدلو سره هم له خپل کفر او سرکشۍ توبه ونه کړه.

ګټې او عبرتونه:

• په دې آیت کې د الله تعالیٰ قدرت او د هغه د عذاب حقیقت څرګند دی، چې هر څوک یې په اړه فکر وکړي، له ګناهونو ډډه کوي.
• دا آیت موږ ته دا درس راکوي چې د تېرو قومونو پېښې یوازې د کیسې لپاره نه دي، بلکې د پند او عبرت لپاره دي؛ نو باید له هغو څخه درس واخلو.
• ایمان راوړل یوازې د زور او جبر په واسطه نه کیږي، بلکې د الله تعالیٰ په رحمت او د انسان په خپله خوښه او پوهې سره دی؛ ځکه چې ډېری خلک سره له دې چې نښې ویني، بیا هم ایمان نه راوړي.
• دا آیت د حق د منلو په برخه کې د انسان د مسؤلیت یادونه کوي، چې هر څوک باید د الله تعالیٰ د نښو په لیدو سره د ایمان لار غوره کړي او له سرکشۍ څخه توبه وباسي.