سورت شعراء — آیت 209

د معاني کلمو (معاني الكلمات):

• ذِكْرَىٰ: نصيحت، پند او یادونه.
• ظَالِمِينَ: ظالمان، چا ته ظلم کونکي.

د آیت تفسیر (التفسير):

دا آیت د هغو پخوانیو قومونو د هلاکت په اړه دی چې الله تعالی یې د عذاب په واسطه هلاک کړل. الله تعالی په دې آیت کې خبر ورکوي چې هغه هېڅ کلي او ښار نه دی هلاک کړی، مګر دا چې هلته یې خپل رسولان د وېرونکو او خبردار کوونکو په توګه لېږلي وو، ترڅو خلکو ته د حق لار وښيي او د الله له عذابه یې ووېروي. دا رسولان د خلکو لپاره د پند او نصیحت سبب وو، چې ورته به یې د الله د احکامو یادونه کوله.

الله تعالی دا هم روښانه کوي چې هغه د خپلو بندګانو په هلاکت کې ظالم نه دی، ځکه چې هغه د عذاب له لېږلو مخکې پر خلکو حجت بشپړ کړی او د رسولانو په لېږلو سره یې ورته فرصت ورکړی و چې د ایمان لار غوره کړي. نو که چېرې هغوی له دې نصیحت او خبرداري وروسته هم په کفر او سرغړونې ټینګار وکړ، نو د هغوی هلاکت د الله له عدل او حکمته و، نه له ظلمه. الله تعالی هېڅکله پر خپلو بندګانو ظلم نه کوي، بلکې هغوی پخپله پر خپلو ځانونو ظلم کوي.

د آیت څخه اخیستل شوې ګټې (الفوائد):

1. الله تعالی ډېر مهربان او رحم کوونکی دی، چې د عذاب له نازلولو مخکې خپل رسولان او لارښودونه لېږي، ترڅو خلکو ته د حق لار روښانه کړي.
2. الله تعالی له عدل او انصافه ډک دی او هېڅوک ته ظلم نه کوي؛ هر هغه عذاب چې راځي، د خلکو د خپلو کړنو او سرغړونو له امله وي.
3. دا آیت موږ ته د شکرګزاري درس راکوي، چې باید د الله پر نعمتونو او لارښوونو شکر وباسو او د هغه له احکامو سرغړونه ونه کړو.
4. د رسولانو رالېږل د الله له لوري پر خلکو د حجت بشپړول دي، چې له دې وروسته هېڅوک د عذر او بهانې حق نه لري.
5. دا آیت د دې یادونه کوي چې الله تعالی د خپلو بندګانو په چارو کې ډېر حکیم دی، او هر څه چې کوي، د حکمت او مصلحت پر بنسټ یې کوي.