Сураи Аш-Шуара — Оят 209

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «ذِكْرَىٰ»: панд, ёдоварӣ ва танбеҳе, ки ба инсон роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— «ظَالِمِينَ»: ситамгарон, яъне касоне ки бе ҳақ зулм мекунанд. Дар ин ҷо маънояш он аст, ки Худованд ҳеҷ гоҳ бе сабаб ва бе огоҳӣ касеро азоб намекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд дар бораи ҳалок шудани умматҳои гузашта сухан мегӯяд. Мефармояд, ки Мо ҳеҷ деҳа ва ҳеҷ умматеро нест накардем, магар пас аз он ки ба сӯи онҳо паёмбаронро фиристодем, то онҳоро панд диҳанд ва огоҳ кунанд. Ин фиристодани паёмбарон ва китобҳо барои мардум панд ва ёдоварӣ буд, то роҳи наҷотро бишиносанд ва аз азоби Худо битарсанд. Пас аз он ки ҳуҷҷат ба онҳо тамом шуд ва узрхоҳӣ ба анҷом расид, он гоҳ азоб бар онҳо фурӯд омад. Худованд ҳеҷ гоҳ ситамгар набуд ва нест, ки касеро пеш аз огоҳ кардан ва равшан намудани роҳи ҳақ азоб кунад. Ин адолати Худованд аст, ки ҳеҷ кас бе ҳуҷҷат ва бе огоҳӣ ҷазо дода намешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ гоҳ бе сабаб касеро азоб намекунад.

— Паёмбарон ва китобҳои осмонӣ барои мардум панд ва роҳнамо ҳастанд, то онҳо роҳи ростро пайдо кунанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба пандҳои Худо гӯш диҳем ва аз паёмбарон ибрат гирем.

— Мефаҳмонад, ки Худованд пеш аз азоб ҳуҷҷатро тамом мекунад ва ба инсон ҳақи интихоб медиҳад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба адолати Худо бовар кунем ва аз ситам дурӣ ҷӯем, зеро Худованд ситамгаронро дӯст намедорад.

— Ҳамчунин ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худованд ҳидоят мекунад, то аз азоб ва ҳалокат наҷот ёбем.