سورت شعراء — آیت 213

د کلمو معناګانې:

• «تَدْعُ»: بلل، عبادت کول.
• «إِلَٰهًا»: معبود، هغه څوک چې عبادت ورته کېږي.
• «الْمُعَذَّبِينَ»: هغه کسان چې عذاب ورکول کېږي.

تفسیر:

نو ته له الله سره بل معبود مه بلل او مه عبادت کوه، ځکه چې که داسې وکړې، نو ته به د هغو کسانو له ډلې شې چې عذاب ورکول کېږي. دا خطاب که څه هم په ظاهره رسول الله ﷺ ته دی، خو مطلب یې ټول امت دی. الله تعالی خپل رسول ته وایي: ته زما په درگاه کې تر ټولو عزتمن او محبوب یې، خو که تا له ما سره بل معبود وبلل، نو زه به تا ته هم عذاب درکړم. دا د توحید تر ټولو لوړ مقام دی او دا خبره ښيي چې الله تعالی له شرک سره هیڅ ډول جوړجاړی نه کوي، حتی د خپل حبیب په اړه هم.

فايدې:

1. دا آیت د توحید اهمیت ښيي او دا چې شرک تر ټولو ستر ګناه ده، چې الله تعالی یې نه بخښي.
2. دا آیت د الله تعالی عدل او انصاف ښيي، چې له چا سره هیڅ ډول تبعیض نه کوي، حتی له خپل رسول سره هم.
3. دا آیت مومنانو ته دا پیغام ورکوي چې د الله تعالی په عبادت کې باید بشپړ اخلاص ولرو او له هر ډول شرکه ځان وساتو، ځکه چې عذاب د شرک له امله دی.
4. دا آیت د الله تعالی رحمت او محبت ښيي، چې خپل بندګان له شرکه منع کوي، ځکه چې هغه غواړي چې دوی له عذابه وژغوري.