Сураи Аш-Шуара — Оят 213

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَلَا تَدْعُ»: пас даъват накун, яъне ибодат накун ва ба худоӣ нахон.

— «إِلَٰهًا آخَرَ»: худои дигар, маъбуди дигаре ғайри Аллоҳ.

— «فَتَكُونَ»: то ки бишавӣ.

— «مِنَ الْمُعَذَّبِينَ»: аз ҷумлаи азобшудагон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят Паёмбари худро (ва тавассути ӯ тамоми бандагонашро) аз ин кор бозмедорад, ки ҳеҷ гоҳ бо Аллоҳи ягона маъбуди дигареро дар ибодат шарик насозад. Зеро агар касе ба ғайри Аллоҳ рӯй оварад ва ба ӯ ҳамчун худо ибодат кунад, бегумон дар қатори онҳое қарор мегирад, ки сазовори азоби дардовар гардидаанд. Ин оят на танҳо барои Паёмбар (с), балки барои ҳамаи уммати ислом дастури равшан аст, ки танҳо Аллоҳро парастиш кунанд ва аз ширк ба тамом дур бошанд. Ҳатто Паёмбари гиромӣ (с), ки азизтарин махлуқи назди Аллоҳ аст, агар — фарз кунем — ба ғайри Аллоҳ ибодат мекард, аз азоб эмин намебуд; пас ҳоли дигарон чӣ гуна хоҳад буд? Ин оят нишон медиҳад, ки тавҳид асоси даини ислом аст ва ширк сабаби ҳалокат ва азоб мебошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят равшан месозад, ки Аллоҳ бандагони худро дӯст медорад ва онҳоро аз роҳи ҳалокат бозмедорад, то ба азоб гирифтор нашаванд.

— Тавҳид (якто парастидан) роҳи наҷот ва сабаби оромии дил аст; ҳар кас танҳо ба Аллоҳ такя кунад, аз ҳар гуна хорӣ ва саргардонӣ эмин мемонад.

— Қуръон китоби раҳмат аст: ҳатто Паёмбари азизро (с) бо чунин оятҳо огоҳ мекунад, то мо бифаҳмем, ки ҳеҷ кас аз қонунҳои Аллоҳ истисно нест ва адолати Ӯ бар ҳама баробар аст.

— Ин оят моро ба сӯи ихлос ва поксозии ниятҳо ҳидоят мекунад, то дар ибодат танҳо Аллоҳро дар назар дошта бошем ва аз ҳар гуна ширки пинҳонӣ ва ошкоро дур бошем.

— Ва охирон, ин оят ба мо меомӯзад, ки ислом даини раҳмат ва наҷот аст, на даини тарс ва азоб; Аллоҳ пеш аз азоб моро огоҳ мекунад, то тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем.