سوره شعرا — آیه 213

معانی کلمات:

• «تَدْعُ»: بخوانی، عبادت کنی.
• «إِلَهًا»: معبودی، خدایی.
• «مِنَ الْمُعَذَّبِینَ»: از زمرهٔ عذاب‌شدگان.

تفسیر آیه:

ای پیامبر! با الله، معبود دیگری را مخوان و عبادت مکن و او را در پرستش شریک مساز؛ زیرا اگر چنین کنی، به سبب این شرک و گناه بزرگ، در زمرهٔ کسانی قرار خواهی گرفت که گرفتار عذاب الهی می‌شوند. این خطاب هرچند ظاهراً به پیامبر است، اما مقصود اصلی، امت اوست و تأکیدی است بر اینکه توحید و اخلاص در عبادت، تنها راه نجات از عذاب است. حتی اگر کسی نزد خداوند از همه محبوب‌تر باشد، شرک ورزیدن او را از دایرهٔ رحمت الهی خارج می‌کند و مستحق عذاب می‌سازد. این آیه هشدار جدی است که هیچ‌کس نباید به مقام و منزلت خود مغرور شود و در عبادت، غیر خدا را شریک گرداند.

فواید و پیام‌های آیه:

• توحید و یکتاپرستی، اساس دین و کلید سعادت است و شرک، تنها گناهی است که خداوند آن را نمی‌بخشد مگر با توبه.
• محبت و مقام والا نزد خداوند، مانع عذاب در صورت ارتکاب شرک نمی‌شود؛ پس هیچ‌کس از عدالت الهی مستثنا نیست.
• این آیه نشان می‌دهد که دعا و عبادت، حق اختصاصی خداوند است و هرگونه توجه به غیر او در این زمینه، انسان را از رحمت الهی دور می‌کند.
• مؤمن باید همواره مراقب باشد که در پنهان و آشکار، فقط خدا را بخواند و از هرگونه شرک خفی یا جلی پرهیز کند تا در امان بماند.