سورت شعراء — آیت 224

د معاني کلمو:

• الشعراء: هغه کسان چې شعر وايي.
• الغاوون: هغه کسان چې له لارې یې اوښتي وي، بې لارې او ګمراه کسان.

تفسیر:

الله تعالی په دې آیت کې د هغو شاعرانو خبره کوي چې د باطل او درواغو تر شا ځي. دا هغه شاعران دي چې د دوی تر شا ګمراه او بې لارې خلک ځي. د دې آیت د نزول سبب دا و چې کافرانو به شعر ویل او ویل به یې چې محمد (صلی الله علیه وسلم) هم لکه زموږ په شان یو شاعر دی، نو الله تعالی دا خبره رد کړه او ویې ویل چې شاعران داسې دي چې د دوی پیروي یوازې ګمراه کسان کوي.

دا شاعران په هر باطل خبره کې ډوبیږي، د خلکو په اعراضو (عزت او آبرو) برید کوي، په نسبونو کې نیمګړتیا پیدا کوي، او د پاکو ښځو په هکله بدې خبرې کوي. دوی هغه څه وايي چې کوي یې نه، یعنې په خپلو خبرو کې رښتیا نه وايي — ډېر یې د باطل خلکو په ستاینه کې مبالغه کوي او د حق خلک کاڼي.

خو دا خبره د ټولو شاعرانو په هکله نه ده، ځکه چې الله تعالی په راتلونکو آیتونو کې استثنا کړې ده — هغه شاعران چې ایمان لري، نیک عمل کوي، الله ډېر یادوي، او کله چې پرې ظلم وشي نو دفاع کوي، هغوی له دې ملامتۍ څخه پاک دي.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته ښیي چې د انسان پیروي باید د هغه چا وي چې رښتیا وايي او له حق سره تړلی وي، نه د هغه چا چې خبرې یې باطل وي.
• مونږ باید له هغو کسانو څخه خبر واوسو چې د خپلو خبرو په وسیله خلک ګمراه کوي، که هغه شاعران وي او که نور خلک.
• دا آیت مونږ ته دا هم ښیي چې اسلام د رښتینولي او صداقت درس ورکوي، او هغه څوک چې درواغ وايي او د خلکو په آبرو باندې برید کوي، د الله په نزد ناخوښه دي.
• مونږ باید تل داسې خبرې وکړو چې رښتیا پکې وي او له عمل سره سمون ولري، ځکه چې الله تعالی هغه څوک خوښوي چې وایي یې او کوي یې.