Сураи Аш-Шуара — Оят 224

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الشُّعَرَاءُ: шоирон, яъне онҳое ки шеър мегӯянд.
• يَتَّبِعُهُمُ: аз паси онҳо мераванд, пайравӣ мекунанд.
• الْغَاوُونَ: гумроҳон, беақлон, касоне ки аз роҳи рост дур шудаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки шоиронро гумроҳон ва беақлон пайравӣ мекунанд. Ин шоирон онҳое ҳастанд, ки шеърашон бар ботил ва дурӯғ асос ёфтааст, ва пайравонашон низ монанди худашон гумроҳ ва аз роҳи ҳидоят дур шудаанд. Онҳо дар ҳар фанни дурӯғу ботил фурӯ мераванд, ору номуси мардумро мерезанд, насабҳоро нақд мекунанд, занони покдоманро бадном мекунанд, ва суханонеро мегӯянд, ки худашон ба он амал намекунанд. Онҳо аҳли ботилро ситоиш мекунанд ва аҳли ҳақро камбаҳо месозанд. Ин оят дар посухи он гурӯҳи кофиронест, ки мегуфтанд: Муҳаммад (с) шоир аст ва мо низ мисли ӯ шеър мегӯем. Худованд равшан месозад, ки шоиронро гумроҳон пайравӣ мекунанд, на мӯъминони ростқавл. Пайравони шоирон касоне ҳастанд, ки ҳаҷви мусулмононро ривоят мекунанд ва аз онҳо пайравӣ менамоянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худованд аст, на шеъри шоир, зеро услуб ва мазмуни он аз шеъри шоирон комилан фарқ мекунад.
• Ислом мардумро аз дурӯғ, ботил, бадномии одамон ва гуфтани суханони беамал бозмедорад ва ба ростқавлӣ, покдоманӣ ва адолат даъват мекунад.
• Қуръон роҳи ҳидоят ва саодатро нишон медиҳад ва пайравони худро аз гумроҳӣ ва беақлӣ наҷот мебахшад.
• Ин оят мӯъминонро огоҳ мекунад, ки аз пайравии касоне ки суханони ботил мегӯянд ва ба он амал намекунанд, худдорӣ намоянд.
• Қуръон китобест, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва ба инсон роҳи рост ва зиндагии шоистаро таълим медиҳад.