سورت شعراء — آیت 225

د کلمو معناګانې:

• أَلَمْ تَرَ: ایا تا نه دي لیدلي؟ (په خطاب کې تعجب او د ثبوت لپاره راځي)
• وَادٍ: دره، لاره، دلته د شعر د فنونو او مضامینو استعاره ده.
• يَهِيمُونَ: سرګردانه ګرځي، بې مقصده تله کوي، په هر لوري روان وي.

د آیت تفسیر:

ای محترمه پیغمبره! ایا تا نه دي لیدلي چې دا شاعران (چې د حق پر ضد یې شعرونه ویل) په هر دره کې سرګردانه ګرځي؟ د دوی خبره دا ده چې په هر فن کې بې مقصده او بې ضابطې داخلېږي؛ ځینې وخت د یو چا په ستاینه کې مبالغه کوي، ځینې وخت په ناحقه یو چا ته بدناموي، ځینې وخت ریښتیا وايي او ځینې وخت درواغ. د دوی شعرونه په باطل، غلو، او د خلکو د عزتونو په خوراک ولاړ دي. دوی د هغه چا په ستاینه کې مبالغه کوي چې د ستاینې وړ نه وي، او د هغه چا په نیوکه او انتقاد لاس پورې کوي چې د نیوکې وړ نه وي. دوی هېڅ ثبات نه لري، لکه هغه کس چې په صحرا کې بې مقصده ګرځي، نه پوهېږي چې چېرته ځي او څه کوي. دا د دوی د ګمراهۍ او بې باکۍ نښه ده چې د حق او باطل ترمنځ توپیر نه کوي.

فايدې:

1. د قرآن کريم دا خبره موږ ته ښيي چې د انسان خبره او عمل باید پر صدق او ثبات ولاړ وي، نه پر بې مقصدۍ او سرګردانۍ.
2. دا آیت موږ ته دا درس راکوي چې د خلکو د ستاینې او نیوکې په وخت کې باید له انصاف او حق سره سم عمل وکړو، نه له هوس او خواهش سره.
3. دا چې شاعران چې د باطل په لار روان وي، د دوی خبره د باور وړ نه ده، نو موږ باید د هر چا خبره د حق او باطل په معیار سره وارزوو، نه د هغه د ظاهري ښکلا پر بنسټ.
4. دا آیت د اسلام د دین د بشپړتیا ښکارندوی دی چې د خبرو او ادبیاتو د پاکوالي او د خلکو د عزت د ساتنې امر کوي، او له هر هغه څه چې د خلکو ترمنځ د فساد سبب کېږي منع کوي.