سورت شعراء — آیت 33

1. د کلمو معناګانې:

• وَنَزَعَ: را ایستل، را وښکل
• يَدَهُ: خپل لاس
• بَيْضَاءُ: سپین، روڼ
• لِلنَّاظِرِينَ: د کتونکو لپاره، هغو کسانو ته چې ګوري

1. د آیت تفسیر:

موسی علیه السلام خپل لاس په ګرېوان کې دننه کړ، بیا یې راوویست، نو ناڅاپه هغه لاس د لیدونکو لپاره ډېر سپین او روڼ ښکاره شو، خو دا سپینوالی د برص (د پوټکي ناروغۍ) سپینوالی نه و، بلکې داسې روښانه او ځلېدونکی سپینوالی و چې د سترګو رڼا یې اخیسته او لیدونکي یې حیران کړل. دا یوه معجزه وه چې الله تعالی موسی علیه السلام ته ورکړې وه، ترڅو فرعون او د هغه خلکو ته یې وښيي چې هغه د الله له لوري رالېږل شوی پیغمبر دی. دا سپینوالی داسې روڼ او ځلېدونکی و چې د لمر د وړانګو په څېر یې شعاع لرله او هر څوک چې کتل، حیران پاتې کېدل.

1. د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

• دا آیت موږ ته د الله تعالی د قدرت عظمت ښیي، چې هغه کولای شي خپل پیغمبرانو ته داسې معجزې ورکړي چې د انسانانو عقلونه یې حیران کړي.
• له دې آیت څخه دا زده کوو چې الله تعالی خپلو پیغمبرانو ته د دښمنانو پر وړاندې ملاتړ او مرسته کوي، او هغوی ته داسې نښې ورکوي چې د حقانیت ثبوت وي.
• دا آیت موږ ته د ایمان قوت راکوي، چې کله موږ د حق په لاره کې یو، نو الله تعالی به زموږ ملاتړ وکړي او هغه به موږ ته داسې لارې پرانیزي چې موږ یې فکر هم نه کوو.
• د پیغمبرانو معجزې د الله تعالی د وجود او د هغه د پیغمبرانو د صداقت ثبوت دی، چې موږ باید پرې ایمان راوړو او د هغوی پیروي وکړو.