سوره شعرا — آیه 33

معانی کلمات:

• «نَزَعَ»: بیرون آورد، خارج کرد.
• «بَيْضَاءُ»: سفید و درخشان.
• «لِلنَّاظِرِينَ»: برای بینندگان و تماشاکنندگان.

تفسیر آیه:

پس از آنکه موسی علیهالسلام عصای خود را افکند و آن به اژدهایی حقیقی تبدیل شد، دست خود را از گریبان یا جیب خود بیرون آورد. ناگهان آن دست، سفید و نورانی شد؛ سفیدیای که نه از بیماری پیسی و برص بود، بلکه نوری خیرهکننده و درخشانی بود که چشم بینندگان را خیره میکرد و برای همهی حاضران آشکار و نمایان بود. این معجزه، نشانهای روشن از قدرت خداوند بود که بر خلاف ترفندهای ساحران، حقیقتی آشکار و غیرقابل انکار داشت. این سفیدی، نورانی و شفاف بود و هر کسی آن را میدید، یقین میکرد که این امری فراطبیعی و الهی است.

فواید و پیامهای آیه:

• خداوند متعال برای تأیید پیامبران خود، معجزاتی روشن و قاطع قرار میدهد که هیچ شک و تردیدی در آن راه ندارد؛ همچنانکه ید بیضا برای موسی علیهالسلام چنین بود.
• معجزات انبیا نه تنها برای اثبات نبوت است، بلکه برای هدایت و بیداری دلهاست؛ چرا که نور الهی، دلهای آماده را روشن میسازد.
• این آیه به ما میآموزد که خداوند هرگاه اراده کند، میتواند امور عادی را به امری خارقالعاده تبدیل کند؛ پس هیچ چیز برای او دشوار نیست و ما باید در برابر قدرت بیپایان او تسلیم باشیم.
• ایمان به غیب و پذیرش حقایق الهی، نیازمند قلبی پاک و نگاهی عبرتبین است؛ چنانکه ناظران این معجزه، با دیدن آن، راه حق را میشناختند.