شعراء سۈرىسى — ئايەت 33

1) ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە ئېھتىياجلىق سۆزلەر:

• وَنَزَعَ (ۋە نەزەئە): تارتىپ چىقاردى، سۇغۇرۇپ چىقاردى دېگەن مەنىدە.
• بَيْضَاءُ (بەيزاۋ): ئاق، ئاپئاق دېگەن مەنىدە. بۇ يەردە پاتقاق ئاقلىقى ئەمەس، بەلكى نۇرلۇق ئاقلىقنى كۆرسىتىدۇ.
• لِلنَّاظِرِينَ (لىننازىرىين): قاراپ تۇرغۇچىلارغا، كۆرۈپ تۇرغانلارغا دېگەن مەنىدە.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

مۇسا ئەلەيھىسسالام قولىنى قوينىغا سېلىپ، ئاندىن ئۇنى سۇغۇرۇپ چىققاندا، قولى ئاپئاق بولۇپ چىققان — ئەمما بۇ پاتقاق (بەرەس) كېسەللىكىنىڭ ئاقلىقى ئەمەس، بەلكى نۇرلۇق، پارقىراپ تۇرغان ئاقلىق ئىدى. ئۇنىڭ قولىدىن چىققان نۇر ۋە شۇئلە كۆرۈپ تۇرغان ھەممە كىشىنىڭ كۆزىنى قاماشتۇراتتى. بۇ ئاللاھ تەرىپىدىن بېرىلگەن روشەن مۆجىزە بولۇپ، ئۇنىڭ پەيغەمبەرلىكىنى ئىسپاتلايدىغان ئېنىق دەلىل ئىدى. سېھىرگەرلەرنىڭ سېھىرى بىلەن بۇنىڭ پەرقى زور ئىدى: سېھىرگەرلەرنىڭ قىلمىشى كۆز بويىغۇچىلىق بولسا، مۇسا ئەلەيھىسسالامنىڭ مۆجىزىسى ھەقىقىي، ئاللاھنىڭ قۇدرىتى بىلەن يۈز بەرگەن ئەمەلىي ھادىسە ئىدى.

3) دەۋەت ۋە نەسىھەت:

ئەزىز قېرىنداشلار! بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئاللاھ تائالا ئۆز پەيغەمبەرلىرىنى مۆجىزىلەر بىلەن قوللاپ، ئۇلارنىڭ ھەقىقىي پەيغەمبەر ئىكەنلىكىنى ئىسپاتلايدۇ. مۇسا ئەلەيھىسسالامنىڭ قولىنىڭ نۇرلۇق ئاق بولۇپ چىقىشى — ئاللاھنىڭ قۇدرىتىنىڭ روشەن ئىپادىسىدۇر. بىز ھەر قايسىمىز بۇنداق مۆجىزىلەرنى كۆرۈپ، ئاللاھنىڭ بۈيۈك قۇدرىتىنى تونۇشىمىز، ئۇنىڭ بىرلىكىگە ئىمان كەلتۈرۈشىمىز كېرەك. قۇرئان كەرىمدىكى ھەر بىر ئايەت بىز ئۈچۈن ھىدايەت ۋە نۇردۇر. كېلىڭلار، قۇرئاننى كۆڭۈل قويۇپ ئوقۇپ، ئۇنىڭ مەنىسىنى چۈشىنىپ، ئاللاھنىڭ بىزگە بەرگەن نۇرلىرىدىن بەھرىمەن بولايلى!