Сураи Аш-Шуара — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• وَنَزَعَ: баровард, берун овард.
• يَدَهُ: дасти худ.
• بَيْضَاءُ: сафед, дурахшон.
• لِلنَّاظِرِينَ: барои бинандагон, ба ҳар касе, ки менамояд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) дасти худро аз гиребон ё ҷайби либосаш берун овард, ногаҳон дасташ сафеду дурахшон шуд, на аз рӯи бемории барас, балки сафедии равшану нурбор, ки ҳар бинандаро ба ҳайрат меовард. Ин мӯъҷизаи дигари Парвардигор буд, ки ба Мӯсо (алайҳис-салом) дода шуда буд, то далели равшане барои Фиръавн ва қавми ӯ бошад. Дасти ӯ чун офтоб медурахшид ва ба ҳар касе, ки ба он нигоҳ мекард, нури худро меафканд. Ин ҳолат на ҷоду ва на фиреб буд, балки кори Худои таъоло буд, ки ҳеҷ кас ба монанди он қодир нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованди таъоло ба паёмбаронаш мӯъҷизаҳо медиҳад, то мардум ҳақро бипазиранд.
• Мӯъҷизаҳои паёмбарон аз ҷоду ва фиреб фарқ мекунанд, зеро онҳо кори Худо ва воқеӣ мебошанд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба қудрати бепоёни Худо бовар кунем ва ба паёмбарон имон оварем.
• Худо ба бандагони солеҳи худ ёрӣ медиҳад ва онҳоро бо нишонаҳои равшан тақвият мебахшад.
• Ин ҳодиса собит мекунад, ки Қуръон каломи Худост ва ҳеҷ кас наметавонад ба монанди он биёрад.