سوره شعراء — آيت 33

1) لفظن جي معنيٰ:

• وَنَزَعَ: ۽ ڪڍيائين، ٻاهر ڪڍيائين.
• يَدَهُ: پنهنجو هٿ.
• بَيْضَاءُ: اڇو، روشن ۽ چمڪندڙ.
• لِلنَّاظِرِينَ: ڏسڻ وارن لاءِ، يعني جيڪي به ڏسن ٿا تن لاءِ.

2) تفسير:

حضرت موسيٰ عليه السلام پنهنجو هٿ پنهنجي گريبان ۾ داخل ڪيو، پوءِ جڏهن ٻاهر ڪڍيائين ته اهو هٿ اڇو ۽ چمڪندڙ ٿي ويو. هي اڇائي برص (ڦلڪي) جي بيماري واري اڇائي نه هئي، پر هڪ نوراني ۽ عجيب اڇائي هئي، جنهن ۾ روشني ۽ شعاع هئي، جيڪا هر ڏسڻ واري جي اکين کي حيرت ۾ وجهي ڇڏيندي هئي. هي حضرت موسيٰ عليه السلام جي انهن معجزن مان هڪ معجزو هو، جيڪو فرعون ۽ سندس قوم کي سچائي ڏيکارڻ لاءِ عطا ڪيو ويو هو. جيئن سندس لٺ (عصا) حقيقي نانگ بڻجي وئي هئي ۽ ڪنهن به جادوگر جي جادو جهڙي نه هئي، تيئن سندس هٿ جي اڇائي به ڪنهن بيماريءَ جي اڇائي نه هئي، پر هڪ واضح ۽ روشن معجزو هئي، جنهن کي ڏسڻ وارا پنهنجي اکين سان ڏسي رهيا هئا.

3) فائدا ۽ سبق:

• الله تعاليٰ پنهنجي نبيءَ کي اهڙا معجزا عطا فرمائيندو آهي، جيڪي انسانن جي طاقت کان مٿانهين هوندا آهن، ته جيئن ماڻهو سندس نبوت جي سچائي کي تسليم ڪن.
• حضرت موسيٰ عليه السلام جو هي معجزو اسان کي ٻڌائي ٿو ته الله جي قدرت بيحد ۽ بيشمار آهي، هو جڏهن چاهي ٿو ته هڪ عام شيءِ کي غير معمولي بڻائي ڇڏي ٿو.
• هي واقعو اسان کي ترغيب ڏئي ٿو ته اسان الله جي قدرت تي پورو يقين رکون ۽ ان جي نبيئن جي سچائي تي ايمان آڻيون.
• قرآن مجيد ۾ بيان ڪيل اهي معجزا اسان جي ايمان کي مضبوط ڪن ٿا ۽ اسان کي سيکارين ٿا ته الله جي مدد هميشه پنهنجي سچن ٻانهن سان گڏ هوندي آهي.
• اهي قصا اسان کي حوصلا ۽ همت ڏين ٿا ته جڏهن اسان حق جي راهه تي هلنداسين ته الله اسان جي مدد فرمائيندو، جيئن هن پنهنجي نبي حضرت موسيٰ عليه السلام جي مدد فرمائي.