Сураи Аш-Шуара — Оят 45

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «فَأَلْقَىٰ»: пас партофт.

— «عَصَاهُ»: асои худ.

— «تَلْقَفُ»: мефурӯбарад, мебалъад.

— «مَا يَأْفِكُونَ»: он чи онҳо бо фасод ва фиреби худ сохта буданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ҷодугарон асоҳо ва танобҳои худро партофтанд ва мардумро бо чашмбандӣ чунон нишон доданд, ки гӯё онҳо морҳои зинда шудаанд, Мӯсо (алайҳис-салом) асои худро партофт. Ногаҳон он асо ба мори бузург табдил ёфт ва ҳамаи он чиро, ки онҳо бо ҷоду ва фиреб сохта буданд, фурӯ мебурд ва нест мекард. Ин мӯъҷизаи равшани Аллоҳ таъоло буд, ки ҳақро аз ботил ҷудо кард ва нишон дод, ки ҷоду кори инсонӣ аст ва қудрати Парвардигор бар ҳама чиз ғолиб аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақ ҳамеша бар ботил пирӯз мешавад, ҳарчанд ботил бисёр ва пурзӯр ба назар расад.

— Мӯъҷизаҳои паёмбарон далели равшани қудрати Аллоҳ таъоло ва ростӣ будани рисолати онҳост.

— Ҷоду ва фиреб ҳеҷ гоҳ наметавонад ба қудрати Парвардигор муқобилат кунад ва оқибати он нестшавӣ аст.

— Ин оят моро ба таваккул ба Аллоҳ ва пайравӣ аз роҳи паёмбарон тарғиб мекунад, то дар дилҳо муҳаббати ҳақ ва эътимод ба Қуръони Карим афзун гардад.