Сураи Аш-Шуара — Оят 56

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷамиъун»: гурӯҳи муттаҳид, лашкари якҷоя.

— «Ҳозирун»: огоҳ, эҳтиёткор, омодаи ҳар гуна хатар.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба қавми худ гуфт, ки банӣ Исроил гурӯҳи камшумор ва беарзишанд ва аз дини мо берун рафта, бо иҷозати мо хориҷ шуданд, аз ин рӯ дилҳои моро пур аз хашм карданд. Мо бошад, лашкари якҷоя ва омодаем, ҳамеша бедор ва эҳтиёткорем, то онҳоро ҷазо диҳем. Ӯ мехост бо ин суханон қавми худро ба муқобили Мӯсо (а) ва банӣ Исроил ташвиқ кунад ва бигӯяд, ки мо аз онҳо тарсе надорем ва пурра омодаем.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душманони бузург низ аз ҳақ тарсида, худро омода мегиранд, вале ҳақиқати ҳақ ҳамеша ғолиб аст.

— Мусулмон бояд ҳамеша бедор ва омода бошад, аммо бо таваккул ба Худо, на бо ғурур.

— Қудрати зоҳирӣ ва лашкари бисёр наметавонад ҳақро мағлуб кунад; Худо ёвари бандагони солеҳ аст.

— Дар Қуръон ҳатто суханони душманон нақл мешавад, то ибрат гирем ва аз такаббур ва муқобилат бо ҳақ дурӣ ҷӯем.