Сураи Аш-Шуара — Оят 57

1. Маънои калимаҳо:

• Ҷаннатҳо: боғҳои сердарахт ва пур аз мева, ки дар он ҷо неъматҳои фаровон буданд.
• Уюн: чашмаҳои об, ки дар замини Миср ҷорӣ буданд ва сабаби сабзу хуррамии он ҷо мешуданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки Фиръавн ва қавми ӯро аз замини Миср, ки дорои боғҳои сершумор ва чашмаҳои равон буд, берун кард. Ин замин барои онҳо сарзамини неъмат ва фароғат буд, аммо ҳангоме ки фармони Худо омад, онҳо аз ин ҳама неъматҳо маҳрум шуданд ва Худо ин сарзаминро баъд аз онҳо ба банӣ Исроил дод. Ин ҳодиса ёдраскунандаи он аст, ки қудрату сарват ва подшоҳии дунё наметавонад инсонро аз азоби Худо наҷот диҳад, ва ҳар неъмате ки ба касе дода мешавад, метавонад дар як лаҳза аз ӯ гирифта шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бар ҳама чиз тавоно аст ва метавонад подшоҳони золимро аз қудрат ва неъматҳояшон маҳрум созад.
• Инсон бояд фаҳмад, ки неъматҳои дунёвии худро ҳамчун амонат бинад ва ба онҳо такя накунад, балки ба Худо таваккал кунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба адолати Худо бовар дошта бошем, зеро ӯ золимонро ҷазо медиҳад ва бандагони ситамдидаро ёрӣ мекунад.
• Қиссаҳои Қуръон барои мо ибрат ва пандомӯзанд, то аз роҳи Фиръавн ва монанди ӯ дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост қадам гузорем.